บทที่ 199 เจิ้งเหยียนฟื้นแล้ว

เจิ้งเหยียนไม่เพียงรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไข้ขึ้นจนสมองเสื่อม แต่ยังรู้สึกว่าคราวนี้ตัวเองอาจจะต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสียแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ยามใดแล้ว งานแต่งของไหวอันเป็นอย่างไรบ้าง

"พี่เจิ้ง! พี่เป็นอย่างไรบ้าง?"

เสียงของลู่ไหวอัน คราวนี้เจิ้งเหยียนมั่นใจแล้วว่าตัวเองต้องหูแว่วไปเองแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจะได้ยินเสียงลู่ไหวอันได้อย่างไร! และก็เป็นอย่างที่คิด พอเขารู้ตัวว่าหูแว่ว เสียงนั้นก็หายไปทันที!

ความจริงแล้วคือลู่ไหวอันเดินเข้ามาในลานบ้านของซูเซิ่ง พอไม่เห็นใคร ก็เลยลองเดินลึกเข้าไปอีกสองสามก้าว ผลคือเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังวางผ้าขนหนูลงบนหน้าผากของเจิ้งเหยียน เขาตะโกนเรียกไปคำหนึ่งแล้วก็รีบหุบปากทันที เพราะหญิงสาวตรงหน้าตกใจกับเสียงของเขาไม่เบา จู่ๆ มีผู้ชายแปลกหน้าพรวดพราดเข้ามาในบ้าน ใครบ้างจะไม่กลัว!

ลู่ไหวอันยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ซูซิ่วซิ่ว เขาจำได้ว่าซูสวินเคยบอกว่า ลูกสาวคนโตของอาผู้สามอายุมากกว่าเธอแค่ไม่กี่เดือน คิดว่าคงจะเป็นคนนี้นี่แหละ!