บทที่ 200 ค่ำคืนมาเยือน

ซูว่างหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น "อิ๋งอิ๋งหิวแล้วนี่นา งั้นพวกเราเลิกคุยกันก่อนเถอะ รีบนั่งประจำที่ กินข้าวกันก่อนเถอะ" หลี่อิงยิ้มพลางจูงมือซูอิ๋งอิ๋งให้มานั่งข้างๆ พร้อมกับตักข้าวและคีบกับข้าวให้ การกลับมาของครอบครัวซูเซิ่งในครั้งนี้ ทำให้เธอรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เดิมทีเธอกับเหอฮวาก็เข้ากันได้ดีอยู่แล้ว เมื่อก่อนพวกเธอมักจะไปขุดผักป่าและลงแปลงทำงานด้วยกันเสมอ ที่สำคัญที่สุดคือ ทั้งสองคนต่างก็มีแต่ลูกสาว เมื่อก่อนมักจะโดนภรรยาของซูเลี่ยงพูดจาถากถางอยู่บ่อยครั้ง แต่เหอฮวาก็มักจะด่าสวนกลับไปทุกครั้ง บางครั้งถึงขั้นลงไม้ลงมือ จนเถียนชุ่ยโดนตบตีจนไม่กล้าหือ น่าเสียดายที่เธอไม่มีความกล้าบ้าบิ่นแบบนั้น บางครั้งยังรู้สึกผิดต่อซูว่างด้วยซ้ำที่คลอดแต่ลูกสาวให้เขา แต่ตอนนี้ดีแล้ว พอมีลู่ไหวอันเข้ามา เธอก็สามารถเชิดหน้าชูตาเดินในกองพลได้อย่างสง่าผ่าเผยเสียที

บนโต๊ะอาหาร ซูว่างอธิบายถึงที่มาของอาหารมื้อนี้ "หมายความว่า กับข้าวเนื้อพวกนี้ไหวอันเป็นคนล่ามาจากบนเขางั้นหรือ?”

“อืม จะว่าแบบนั้นก็ไม่ผิดนักหรอก!" ซูเซิ่งเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "พ่อ พ่อไม่ได้บอกผมแบบนี้นี่นา! พ่อบอกว่าการล่าสัตว์มันยากไม่ใช่หรือ? ถ้ารู้ว่าการล่าสัตว์จะทำให้มีกินสุขสบายแบบนี้ ผมจะดึงดันเรียนวิชาล่าสัตว์กับพ่อให้ได้เลย!" เหอซานยกจอกเหล้าขึ้นจิบ แล้วเดาะลิ้นเบาๆ แอบชมในใจว่าเป็นเหล้าชั้นดี! แค่จิบเดียวเขาก็รู้แล้วว่าเหล้านี้ราคาไม่ถูก รสชาติดีกว่าเหล้าที่เขาหมักเองจากธัญพืชตั้งเยอะ แถมยังใสแจ๋วไม่มีตะกอนเลยสักนิด "การล่าสัตว์มันก็ต้องอาศัยฝีมือด้วยนะ ที่ฉันบอกว่าล่าสัตว์มันยากน่ะ หมายถึงคนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาๆ อย่างเช่นฉัน แล้วก็แกไง" พอพูดถึงเรื่องพรสวรรค์การล่าสัตว์ระดับธรรมดาของตัวเอง เหอซานก็ไม่ได้รู้สึกอับอายอะไร ดูจากผลงานการล่าสัตว์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขาก็พอจะรู้แล้ว "แกลองนึกถึงฉันสิ ทุกครั้งที่ออกไปล่าสัตว์ เคยได้กลับมาเต็มไม้เต็มมือบ้างหรือเปล่าล่ะ?" ซูเซิ่งคิดตาม ก็จริงแฮะ ไม่ใช่แค่พ่อตาเขาเท่านั้น ชาวเขาที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นก็เป็นเหมือนกันหมด ออกไปทั้งวันล่าไก่ป่ากลับมาได้สักสองตัวก็ถือว่าเก่งแล้ว "ดูท่าทางหนทางนี้ฉันคงจะเดินไปไม่รอดเสียแล้ว! แต่ถ้ามีลูกเขยล่าสัตว์เก่งๆ สักคน... เอ๊ะ พ่อ ไอ้หนุ่มที่นอนซมอยู่บ้านผมนั่น ก็ล่าสัตว์เก่งเหมือนกันใช่ไหม?" เหอซานแอบจิบเหล้าไปอีกอึก คนอื่นเขาจิบแค่จิบเดียว แต่ตาเฒ่าเล่นกระดกไปเกือบหมดจอกแล้ว

"อืม ใช่ ไอ้หนูคนนั้นเก่งกาจไม่เบา แถมเวลาเจอสัตว์ตัวใหญ่ๆ พวกเราไม่กล้าลุย แต่เขาแหละที่กล้าลุย ชาวเขาส่วนใหญ่เลยชอบชวนเขาไปล่าสัตว์ด้วย เพราะได้ของกลับมาเยอะแน่นอน!" ซูเซิ่งร้องอ้อขึ้นมาทันที "แหม ลูกเขยดีๆ อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง! ถึงหน้าจะดำไปหน่อย แต่ก็ตัดสินคนจากหน้าตาอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ...”

“โอ๊ย! ทำอะไรของคุณเนี่ย ภรรยา? มาเหยียบเท้าฉันทำไม?”