บทที่ 201 ความกังวลของท่านลุง

ซูสวินไล่ลู่ไหวอันออกไปแล้ว ก็เอาแต่เขินอายอยู่คนเดียวสักพัก จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า คนผีเจาะปากมาพูดจาอะไรแบบนี้นะ ซูสวินตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้จะจัดการกับลู่ไหวอัน ให้เลิกพูดจาเหลวไหลอีก

ในช่วงเวลาที่ลู่ไหวอันกำลังรอซูสวินอยู่นั้น เขาแวะไปหาหลี่อิงกับซูว่างก่อน ลู่ไหวอันกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับพวกเขาสองคน เห็นเพียงหลี่อิงพยักหน้าและมีรอยยิ้มบนใบหน้า

"ไหวอัน ของพวกนี้ก็เป็นของที่เธอเอามาให้ทั้งนั้น จะมาเกรงใจทำไมล่ะ! เดี๋ยวฉันไปเตรียมของให้ลุงใหญ่กับลุงรองของเธอเอากลับไปนะ" หลี่อิงและซูว่างเอ่ยขึ้นมา

"เตรียมของไปเยอะหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเอารถเข็นวัวเทียมไปส่งพวกเขาเอง" ซูว่างพูดต่อ

ความจริงแล้ว ลู่ไหวอันสังเกตเห็นเสื้อผ้าของลุงใหญ่กับลุงรองที่ปะแล้วปะอีกจนแทบไม่เห็นรอยเดิม ก็พอจะเดาออกว่าชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาต้องลำบากมากแน่ๆ ลู่ไหวอันคิดอยากจะช่วยเหลือเท่าที่ช่วยได้ ก่อนหน้านี้ของที่แต่ละคอมมูนกับทางอำเภอมอบให้เขามีเยอะแยะมากมาย หลี่อิงเคยพูดว่า ถ้าเป็นเมื่อก่อน ของพวกนี้บ้านเขากินไปอีกหลายปีก็ยังไม่หมดเลย