บทที่ 203 ข่มขวัญไว้ก่อน

ก่อนจากกัน ท่านลุงทั้งสองมองลู่ไหวอันด้วยความอาลัยอาวรณ์ เนื่องจากหมู่บ้านของทั้งสองกองพลอยู่ห่างกันพอสมควร พวกเขาใช้เวลาเดินเท้ามาเกือบสองวัน แน่นอนว่าความเร็วนี้ช้ากว่าผู้ใหญ่ปกติมากนัก เพราะพวกเขาทั้งหิวทั้งกระหายน้ำ กว่าจะมาถึงที่นี่ได้ก็อาศัยความอดทนเข้าสู้ล้วนๆ

ซูว่างใช้รถเข็นวัวไปส่งพวกเขา เที่ยวหนึ่งก็กินเวลาห้าถึงหกชั่วโมง ออกเดินทางตอนนี้ กว่าจะกลับมาถึงก็คงสองสามทุ่มเข้าไปแล้ว ระหว่างทางก็ต้องให้วัวได้พักเหนื่อยด้วย การจากกันครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มาเจอลู่ไหวอันอีก การเดินทางมาแต่ละครั้งมันไม่ง่ายเลย

แต่พวกเขาลืมไปว่าลู่ไหวอันมีจักรยานนะ! ถึงแม้จะใช้เวลาปั่นกว่าสามชั่วโมง แต่ก็สะดวกกว่ามาก อย่างน้อยก็ไปกลับภายในวันเดียวได้สบายๆ อีกอย่าง ลู่ไหวอันยังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ดีไม่ดีอาจจะปั่นไปถึงภายในสองชั่วโมงก็ได้

ลู่ไหวอันทนเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของท่านลุงไม่ได้
"พ่อ ลุงใหญ่ ลุงรอง เดินทางปลอดภัยนะครับ! โธ่ ลุงครับ พวกท่านอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่ใช่จะตายจากกันสักหน่อย เต็มที่อีกไม่กี่วันผมก็พาอาสวินไปเยี่ยมพวกท่านได้แล้ว"

"เฮ้อ อย่าเลย ระยะทางไกลขนาดนี้ แกจะไปมาหาสู่แต่ละทีมันลำบาก แค่พวกแกสองคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขก็พอแล้วล่ะ" จูหย่งเอ่ย