บทที่ 205 ท่าทีของเฝิงชิง

ลู่ไหวอันมองดูท่าทีดีใจจนร้องไห้ของสองพี่น้อง ก็เดาได้ทันทีว่าบทสนทนาระหว่างพวกเขาและตำรวจสองคนเมื่อกี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ถึงแม้สองคนนั้นจะไม่กล้าพูด แต่เขามีวิธีสืบมาจนได้นั่นแหละ

พอเดินออกมาจากห้องขัง ก็เห็นเฝิงชิงกำลังยืนคุยกับตำรวจหนุ่มอยู่หน้าประตู บรรยากาศภายในสถานีตำรวจดูผ่อนคลายไม่เบาเลย เมื่อเห็นลู่ไหวอัน เฝิงชิงก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"คุยเสร็จแล้วหรือ? เป็นอย่างไรบ้าง? ได้ผลชะงัดเลยใช่ไหม พวกมันไม่กล้ามาหาเรื่องเธออีกแล้วล่ะสิ?"

ท่าทางอารมณ์ดีของเฝิงชิง แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน ลู่ไหวอันรับคำพลางอธิบายว่า

"อาเฝิง พวกเขาไม่กล้ามาอีกแล้วจริงๆ ครับ แต่ว่าพี่ใหญ่กับพี่รองของผมถูกขวัญกระเจิงไปไม่น้อยเลย ผมยังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ! พวกเขาก็ร้องไห้โฮออกมาซะแล้ว! กลัวลานลานไปหมดเลย พอถามว่าทำไมถึงกลัวขนาดนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าบอก ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสหายตำรวจสองคนนั้นไปพูดอะไรให้พวกเขาฟังบ้าง"