บทที่ 206 บังเอิญเจอสองคนนั้นอีกครั้ง

ลู่ไหวอันย้อนถาม "แล้วนึกว่าไงล่ะ? ฉันจะเอามันมาทำไม? ในถุงนี้มีเนื้อแพะอยู่ยี่สิบจินนะ! พวกนายแบ่งกันเองตามสะดวกก็แล้วกัน!"

อวี๋ไห่ยืนอยู่หน้าประตู เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างชัดเจน ไม่ลืมหันกลับไปอวดภรรยาที่อยู่ในห้อง "เห็นไหมล่ะ นี่ไงท่านอาจารย์ของฉัน" คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าเนื้อแพะสิบจินมันยิ่งใหญ่แค่ไหน หิ้วกลับบ้านไปล่ะก็ ยืดอกเดินอวดคนอื่นได้สบายเลย

ซุนถาวฮวาฉีกยิ้มจนแก้มแทบปริ ตอนนี้เธอไม่คิดจะไปต่อปากต่อคำกับอวี๋ไห่แล้วล่ะ เพราะเธอก็คิดเหมือนกับอวี๋ไห่นั่นแหละว่า ท่านอาจารย์ของเขาก็เหมือนท่านอาจารย์ของเธอนั่นแหละ! ลู่ไหวอันยืนอยู่หน้าประตู พอรู้ว่าในห้องยังมีผู้หญิงกำลังเก็บของอยู่ เขาก็เลยไม่เดินเข้าไปข้างใน

"เก็บของเสร็จหรือยัง? เมื่อกี้ได้ยินพวกนายพูดถึงร้านอาหารหงซิงใช่ไหม ไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาพวกนายไปกินข้าวที่ร้านอาหารหงซิงเอง!"

ไอ้ลูกศิษย์จอมประจบอย่างหลินเฟยรีบรับคำอย่างไว "เอาสิครับๆ! ไปกับท่านอาจารย์ปู่น่ะดีที่สุดเลย! พี่จ้าว ฉันบอกให้นะว่า ไปกับท่านอาจารย์ปู่น่ะ ซาลาเปาที่ร้านอาหารยกมาเสิร์ฟยังลูกใหญ่กว่าปกติเลย รู้หรือเปล่าว่าพ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารหงซิงคือใคร? เขาคือพี่น้องของท่านอาจารย์ปู่นะ! คนที่แกเพิ่งเจอเมื่อวานไง เฝิงเจียง"