บทที่ 207 ความลับของเฝิงเจียง

สองคนนี้พออยู่ต่อหน้าเฝิงเจียงก็แสร้งทำเป็นอ่อนน้อมถ่อมตน แต่คำพูดคำจากลับแฝงความประชดประชันเหน็บแนมไว้ไม่น้อยเลย ลู่ไหวอันดูออกแล้ว สองคนนี้คงจะไม่ถูกกับเฝิงเจียงเท่าไหร่ ว่าแต่ทำไมเฝิงชิงยังมอบหมายงานให้พวกเขาอยู่อีกล่ะ! และดูจากท่าทีของเฝิงชิงที่มีต่อทั้งสองคน เฝิงชิงแค่รู้สึกว่าพวกนี้ไม่เอาถ่านเท่านั้น แต่ยังไม่ถึงขั้นรังเกียจอะไร

ทว่าตอนนี้ สายตาที่เฝิงเจียงมองทั้งสองคนนั้นเรียกได้ว่าเกลียดชังเข้าไส้ เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ลู่ไหวอันกลัวจริงๆ ว่าเขาจะทำเรื่องวู่วามอะไรลงไป นั่นเป็นสาเหตุที่ลู่ไหวอันรีบเดินเข้ามาขวางหน้า และเป็นอย่างที่คาดไว้ ลู่ไหวอันโอบไหล่เฝิงเจียงแล้วตบเบาๆ สองครั้ง เฝิงเจียงก็ดึงสติกลับมาได้ สายตาก็กลับมาเป็นปกติ ทว่าเห็นได้ชัดว่าสองคนนั้นยังไม่ยอมปล่อยเฝิงเจียงและลู่ไหวอันไปง่ายๆ พวกเขามองลู่ไหวอัน แล้วทำสีหน้าราวกับเพิ่งกระจ่างแจ้งในเรื่องบางอย่าง

"เฒ่าอู๋ ดูสิ ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเงินจริงๆ เสียด้วยนะ ที่แท้ไอ้หนุ่มนี่ก็เป็นเพื่อนรักของลูกชายท่านหัวหน้าสถานีเฝิงนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้อภิสิทธิ์จากท่านหัวหน้าสถานีเสียขนาดนั้น"

เฒ่าอู๋มองลู่ไหวอันสลับกับเฝิงเจียง รอยยิ้มพิลึกพิลั่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า ในใจแอบคิดว่า ถ้ารู้ว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์แบบนี้ เมื่อเช้าเขาน่าจะขู่สองพี่น้องนั่นให้หนักกว่านี้อีก เขาแสร้งทำตัวเป็นผู้มีพระคุณแล้วดึงแขนเฒ่าหลิวเอาไว้

"เฒ่าหลิว เพื่อนรักของใครมันจะไปเกี่ยวอะไรกับพวกเราเล่า ซาลาเปามาแล้ว รีบๆ กินกันเถอะ! อ้อ จริงสิ หัวหน้าสถานีเฝิงยังติดค้างอาหารพวกเราอยู่อีกมื้อหนึ่งนี่นา เที่ยงนี้จะมารับประทานที่นี่อีกหรือเปล่าหนอ"