บทที่ 208 เรื่องราวในอดีต (1)

เฝิงเจียงกับลู่ไหวอันสบตากัน ต่างก็รับรู้ถึงความคิดของอีกฝ่าย

"ตกลง ฉันยังมีเหล้าดีๆ เก็บไว้อีกสองสามขวด วันนี้เราสองพี่น้องมาดื่มกันสักตั้ง ไม่เมาไม่เลิก" "ไหวอันเอ๊ย พูดตามตรงนะ ถ้าไม่ดื่มเหล้า ฉันคงเล่าเรื่องในอดีตพวกนั้นออกมาไม่ได้หรอก"

ถึงแม้จะเพิ่งเลยช่วงเช้ามาได้ไม่นาน แต่เฝิงเจียงก็แอบโดดงานมาเสียดื้อๆ ยังไงเสียตอนนี้ก็ไม่มีใครคุมเขาได้แล้ว ถึงจะเป็นเมื่อก่อนก็ไม่มีใครว่าอะไร แค่บอกว่าออกไปจัดซื้อวัตถุดิบ หัวหน้าก็ไม่เคยมาจู้จี้จุกจิกอะไร!

ลู่ไหวอันหิ้วเนื้อแพะห้าสิบจินมาให้เฝิงเจียงรวดเดียว เขารู้ดีว่าครอบครัวของเฝิงเจียงเป็นครอบครัวใหญ่ ไหนจะต้องแบ่งให้หัวหน้าสถานีเฝิง ไหนจะต้องแบ่งให้พ่อตาอีก เฝิงเจียงลองยกดู ก็รู้ได้ทันทีว่าเนื้อแพะนี่หนักแค่ไหน

"น้องชาย นี่แกช่าง... มีน้ำใจจริงๆ คงรู้ล่ะสิว่าฉันต้องเอาไปฝากคนอื่น ก็เลยเอามาเผื่อให้เยอะหน่อยใช่ไหม!" "แพะอ้วนตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็ชำแหละเนื้อได้แค่ร้อยห้าสิบถึงร้อยหกสิบจินเองมั้ง นอกจากฝั่งฉันแล้ว แกก็คงต้องเอาไปแจกจ่ายให้คนอื่นอีกไม่น้อยล่ะสิ! เมื่อกี้ก็ต้องให้ครอบครัวลูกศิษย์แกไปใช่ไหม? แล้วฝั่งผู้กองเฉินกับเลขาธิการเมิ่งก็คงต้องเอาไปให้ด้วยหรือเปล่า? แล้วที่บ้านแกยังเหลืออีกไหมเนี่ย?"