บทที่ 214 ห้าร้อยจิน? ได้หรือเปล่า?

ในที่สุดก็เข้าเรื่องเสียที เฝิงเจียงได้ยินดังนั้นก็รีบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "หัวหน้าซุน มีข้อเรียกร้องอะไรก็ว่ามาได้เลย แต่แน่นอนว่าผมต้องขอบอกไว้ก่อน ถ้าข้อเรียกร้องของคุณสูงเกินไป พวกเราก็อาจจะทำไม่ได้”

“โธ่ ทำได้สิ พวกนายต้องทำได้แน่ ต่อให้นายทำไม่ได้ น้องชายนายก็ต้องทำได้สิ! ความเก่งกาจของเขาทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ?"

ลู่ไหวอันเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาแล้ว "หัวหน้าซุน เชิญพูดมาได้เลย!"

ซุนติ้งกั๋วกระแอมไอเบาๆ สองที เดินเตาะแตะไปที่ข้างโต๊ะ แล้วใช้มือข้างหนึ่งท้าวโต๊ะไว้ "ความจริงข้อเรียกร้องของฉันก็ง่ายนิดเดียว นี่ก็ใกล้จะถึงช่วงปีใหม่แล้วไม่ใช่หรือ! เฝิงเจียง นายเองก็ทำงานในร้านอาหารมาหลายปีแล้ว นายก็รู้ว่าช่วงปลายปีมีคนมากินข้าวที่ร้านอาหารไม่น้อยเลย นี่แหละคือโอกาสดีที่ร้านอาหารหงซิงของพวกเราจะได้เจริญรุ่งเรืองและก้าวข้ามร้านอาหารอื่นๆ ไปได้ ถ้าพวกเราตั้งใจทำงานให้ดี ไม่แน่ร้านอาหารหงซิงของพวกเราอาจจะกลายเป็นร้านอาหารอันดับหนึ่งของอำเภอเลยก็ได้ ถึงตอนนั้นสิทธิ์ในการบริหารร้านอาหารของรัฐในอำเภออาจจะตกมาอยู่ในมือพวกเราก็ได้นะ! พวกเราจะขยายกิจการให้ใหญ่โตแข็งแกร่ง วันข้างหน้าไม่แน่อาจจะพาร้านอาหารหงซิงไปเปิดสาขาในระดับจังหวัดได้เลยนะ! เสี่ยวเฝิง วันข้างหน้านายก็จะได้พลอยได้ดิบได้ดีไปด้วย นายว่าจริงไหมล่ะ?"

ซุนติ้งกั๋วยิ่งพูดยิ่งรู้สึกตื่นเต้นไปกับคำพูดของตัวเอง! ลู่ไหวอันนึกในใจว่า เก็บไปฝันตอนกลางคืนไม่ได้หรือไง? ตอนนี้ยังสว่างโร่อยู่นะ! ร้านอาหารหงซิงสาขาอำเภอเป็นผู้ดูแลร้านอาหารหงซิงของทุกๆ คอมมูน ในตัวอำเภอเองก็เช่นกัน จะมีร้านอาหารตงเฟิงเป็นผู้ดูแลร้านอาหารของรัฐทั้งหมดในอำเภอ แต่ก็เป็นเพียงการดูแลจัดการทางด้านบริหารและกฎระเบียบเท่านั้น ไม่ได้มาแย่งวัตถุดิบของนายไปสักหน่อย!