บทที่ 215 ตกลงกันที่สี่ร้อยจิน

ห้าร้อยจิน... เฝิงเจียงครุ่นคิดอยู่ในใจ จู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ไหวอัน กวางตัวที่เอามาด้วยนั้นพวกเรายังจะให้อยู่อีกไหม? นั่นก็เนื้อตั้งร้อยกว่าจินเลยนะ!"

"ไม่ให้แล้ว ห้าร้อยจิน เขาไม่ได้บอกนี่ว่าเป็นเนื้ออะไร ถึงเวลาค่อยเอาหมูป่าสักตัว แล้วก็เอาเป็ดกับกระต่ายมาผสมๆ รวมกันไปก็พอ เนื้อกวางเป็นของดีนะ จะเอาไปรวมให้ครบจำนวนส่งเดชได้อย่างไรกัน!"

"นั่นน่ะสิ ของพรรค์นี้เอาไปเป็นของขวัญล่ะหน้าบานเลย ประเดี๋ยวแกต้องไปหาคนหน้าที่ทำการอำเภอไม่ใช่หรือ? เอาติดไม้ติดมือไปให้สักหน่อยก็พอดีเลย"

ลู่ไหวอันรู้ดี โลกทุกวันนี้การไปมาหาสู่มอบของกำนัลให้กันเป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว เฮ้อ นี่เขาก็ถือว่าได้เข้าสู่สังคมผู้ใหญ่แล้วสินะ!