บทที่ 216 เนื้อกวาง

เฝิงเจียงเอ่ยขึ้น "คุณอวี๋ ชอบกินแล้วมันไม่ดียังไงล่ะ ถ้าทุกคนไม่ชอบกิน ร้านอาหารของพวกเราจะมีลูกค้าเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไง!"

คนที่ไปกินข้าวที่ร้านอาหาร บางคนก็เพราะที่บ้านไม่ได้ทำกับข้าว หรือไม่มีเวลากลับไปกินที่บ้าน ก็เลยต้องพึ่งร้านอาหาร แต่หลายคนก็ตั้งใจไปกินเพราะติดใจฝีมือของร้านอาหารโดยเฉพาะ ช่วงก่อนหน้านี้ ร้านอาหารหงซิงได้ออกเมนูเป็ดและเมนูเนื้อแพะใหม่ๆ มากมาย หลายคนก็ตั้งใจไปกินเมนูพวกนี้โดยเฉพาะ แบบนี้จะไม่เรียกว่าชอบกินได้อย่างไร!

ส่วนลู่ไหวอันนั้นยิ่งเข้าใจพวกเขาดีกว่าใคร ก็แหม อายุห่างกันไม่กี่ปีเอง แถมการมีความชอบสักอย่างมันก็ดีออกไม่ใช่หรือ! "ชอบกินใช่ไหม! ของวันนี้ฉันทายเลยว่าพวกนายไม่เคยจินตนาการถึงมันแน่ๆ! ของดีระดับพรีเมียมเลยล่ะ!"

"จริงหรือหลอกเนี่ย?" ทั้งสองคนเดินตามลู่ไหวอันเข้าไปในห้องด้วยความตื่นเต้น ไม่ต้องรอให้ลู่ไหวอันลงมือ ทั้งสองคนก็ช่วยกันยกกวางน้อยออกมาเอง สัมผัสได้ว่าเป็นสัตว์ป่าแน่ๆ แต่ระบุไม่ได้ว่าเป็นตัวอะไร รูปร่างแบบนี้ดูคล้ายๆ แพะเลย แต่ท่านอาจารย์ปู่บอกว่าพวกตนไม่เคยกินมาก่อนนี่นา เนื้อแพะเพิ่งจะกินไปหยกๆ แถมเมื่อกี้บนโต๊ะก็เพิ่งมี งั้นก็คงไม่ใช่แพะแล้วล่ะ

ทั้งสองคนจ้องมองถุงผ้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น อวี๋จ้าวมองไปที่ลู่ไหวอัน แล้วเอ่ยด้วยความร้อนใจ "ท่านอาจารย์ปู่ งั้นผมเปิดเลยนะ?"