บทที่ 220 สิทธิ์ในการแจกจ่าย

หัวหน้าลู่ทำหน้าเอือมระอาพลางเอ่ย "อะไรคือพาคนมาด้วยอีกสองคนเล่า? นี่ยังไม่เปิดโอกาสให้ฉันพูดเลยนะ! ฉันจะบอกให้นะ เฒ่าถัง ฉันต้องขอวิจารณ์นายสักสองประโยค ร้านอาหารตงเฟิงตอนนี้กลายเป็นร้านอาหารของรัฐไปหมดแล้ว นายก็ยังเอาแต่คิดถึงเรื่องธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ของนาย ฝีปากไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครเลยจริงๆ จะยอมฟังฉันพูดสักสองประโยคได้ไหม?"

ถังซ่างเปิดประตูเชิญลู่จื้อเฉิงเข้ามา "ได้ๆ ฟังคุณก็แล้วกัน ถือเป็นความผิดของผมเอง มา น้องชายทั้งสองก็เชิญเข้ามาด้วย ดื่มชาไหม? เดี๋ยวผมให้คนไปชงมาให้"

ลู่ไหวอันกับเฝิงเจียงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ลู่จื้อเฉิงก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว "ดื่มสิ ต้องดื่มอยู่แล้ว ทำไมจะไม่ดื่มล่ะ ไหวอัน ฉันจะบอกให้นะ ที่นี่ของหัวหน้าถังมีของดีเยอะแยะเลยล่ะ! ชาของเขาน่ะล้วนเป็นชาชั้นดีทั้งนั้น ลู่ทางของเขากว้างขวางกว่าฉันตั้งเยอะ พวกเรามาขอส่วนแบ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่นี่กันเถอะ"

ถังซ่างสั่งให้คนไปชงชามาสามถ้วย พลางเอ่ย "ถ้าคุณอยากดื่ม จะมาทุกวันก็ยังได้ เกรงแต่ว่าคนใหญ่คนโตอย่างคุณจะงานยุ่งจนมาไม่ได้น่ะสิ! แต่ว่า เมื่อกี้ผมได้ยินคุณเรียกเขาว่าไหวอัน หรือว่าน้องชายท่านนี้ก็คือวีรบุรุษผู้พิชิตหมาป่า ลู่ไหวอัน?"

"ใช่น่ะสิ เป็นยังไงล่ะ แทบไม่อยากเชื่อเลยใช่ไหม?"