บทที่ 221 รับเหมาแปดสิบจิน

ถังซ่างรู้ว่าลู่ไหวอันมีฝีมือเก่งกาจ แต่เวลานี้เขายังไม่รู้ว่าลู่ไหวอันจะสร้างความตื่นตะลึงให้เขาได้มากขนาดไหน เขาเพียงแค่คิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรักษาผลประโยชน์ที่ตัวเองควรจะได้เอาไว้ให้ได้ ดังนั้นจึงเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เขายอมถอยให้ก้าวหนึ่ง สิทธิ์ในการแจกจ่ายสามารถยกให้ได้ แต่เขาจะต้องได้รับส่วนแบ่งด้วย ซึ่งนี่ก็เป็นสาเหตุให้ในเวลาต่อมา เขาต้องวิ่งรอกไปที่คอมมูนหงซิงนับครั้งไม่ถ้วน เพียงเพื่ออยากให้ลู่ไหวอันส่งสินค้ามาให้ร้านอาหารตงเฟิงมากขึ้น ส่วนลู่จื้อเฉิงนั้น เขาร้อนใจอยากจะพาลู่ไหวอันไปจากที่นี่เต็มทีแล้ว ขืนอยู่ต่อ ไม่รู้ว่าตาเฒ่าถังจอมเจ้าเล่ห์คนนี้จะคิดแผนอะไรขึ้นมาได้อีก

"เอาล่ะ เฒ่าถัง งั้นเรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวฉันกลับไปรายงานให้หัวหน้าจางกับท่านนายอำเภอทราบ นายจัดการเรื่องเข้าทำงานให้ไหวอันให้เรียบร้อย พวกเราต้องไปแล้ว ยังมีธุระอื่นอีก!" กรณีของลู่ไหวอันต่างจากเฝิงเจียง เขาแค่ต้องทำเรื่องเข้าทำงานเท่านั้น ซึ่งหัวหน้าถังก็จัดการให้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางที่ทั้งสามคนกำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านของอวี๋ไห่ บังเอิญต้องผ่านคอมมูนหงซิงพอดี จึงแวะเข้าไปเอาเอกสารรับตำแหน่งของเฝิงเจียงด้วยเลย พอซุนติ้งกั๋วเห็นว่าหัวหน้าลู่มาด้วยตัวเอง ก็รีบประเคนเอกสารรับตำแหน่งให้ด้วยสองมืออย่างลุกลน นึกในใจว่า ลู่ไหวอันกับเฝิงเจียงนี่มีเส้นสายไม่เบาเลยนะเนี่ย! ถึงขั้นตามหัวหน้าลู่มาเอาเอกสารให้ได้ ถ้ารู้ว่าพวกเขามีเส้นสายระดับนี้ เขาคงไม่กล้ากั๊กเอกสารไว้นานขนาดนี้หรอก!

ซุนติ้งกั๋วอกสั่นขวัญแขวน กลัวว่าเฝิงเจียงจะเอาเรื่องแย่ๆ ของเขาไปฟ้องหัวหน้าลู่ แต่พอนึกถึงเนื้อสี่ร้อยจินที่กำลังจะได้มา ต่อให้ฟ้องไปก็ไม่เป็นไรหรอก เขามีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันเป็นเครื่องการันตีอยู่ตรงหน้านี่นา! เพียงแต่เขานึกไม่ถึงเลยว่า ในอีกครึ่งเดือนต่อจากนี้ เนื้อสี่ร้อยจินของเขาจะกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย ไม่นานนัก กลุ่มของลู่ไหวอันก็มาถึงบ้านของอวี๋ไห่

"หัวหน้าลู่ ที่นี่แหละครับ เดี๋ยวผมพาเข้าไป" ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ใครน่ะ?" ภรรยาของอวี๋ไห่ร้องถามมาจากข้างใน คนอื่นๆ ในบ้านออกไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือแต่เธอที่อยู่เฝ้าบ้านเลี้ยงเด็ก "ผมเองครับ! ลู่ไหวอัน!" "อ้าว ท่านอาจารย์มาแล้วหรือ! มารับเนื้อใช่ไหมคะ? รีบเข้ามาเลยค่ะ เชิญค่ะ!" "เนื้ออยู่ในครัวนะคะ! เดี๋ยวฉันไปเอาออกมาให้!"

หัวหน้าลู่รีบเอ่ยห้าม พลางจ้ำอ้าวตรงไปที่ห้องครัว "ไม่ต้องๆ เดี๋ยวฉันเข้าไปดูในครัวเอง ประเดี๋ยวค่อยยกออกมาเลย!" ภรรยาของอวี๋ไห่ไม่รู้หรอกว่าคนคนนี้คือหัวหน้าฝ่ายพลาธิการของอำเภอ นึกว่าเป็นลูกค้าที่ลู่ไหวอันหามา เธอเดินตามหลังไปพลางหัวเราะร่วน "จะรีบร้อนไปไหนล่ะคะ! เนื้ออยู่ตรงนั้นมันไม่หนีไปไหนหรอก ฉันว่าคุณคงไม่ได้กินเนื้อมานานแล้วล่ะสิ! พอเห็นเนื้อก็เลยทำท่าทางร้อนรนขนาดนี้"