บทที่ 223 เจิ้งเหยียนอยากลงจากเขา

หลี่อิงรู้หนังสือไม่มากนัก เรียกได้ว่าอ่านตัวอักษรบนใบรับรองได้ไม่ครบทุกตัวด้วยซ้ำ แต่ก็ยังถือใบรับรองการทำงานอ่านอย่างออกรสออกชาติ

ซูว่างอ่านอย่างตั้งใจทีละตัวอักษร พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดี ดีมาก มีใบนี้ งานของซูสวินก็ถือว่าแน่นอนแล้ว

"ไหวอัน แล้วใบรับรองการทำงานของนายล่ะ? ไม่ได้เอากลับมาด้วยกันหรือ?"

ลู่ไหวอันจึงอธิบายอีกรอบ บอกว่าตัวเองได้เข้าทำงานที่ร้านอาหารตงเฟิงในตัวอำเภอแล้ว

และก็เป็นอย่างที่คิด ทั้งสองคนดีใจกันใหญ่อีกรอบ ตำแหน่งงานในตัวอำเภอกับในคอมมูนมันต่างกันนะ