บทที่ 224 ภารกิจจัดซื้อ

เหอซานโบกมือปัด
"พวกเราจะแลกอะไรได้บ้างล่ะ? ก็ไม่พ้นพวกเกลือกับผ้าอะไรพวกนี้แหละ ความต้องการก็ไม่ได้เยอะแยะอะไร แลกทีหนึ่งก็พอใช้ไปตั้งนาน
ไม่ต้องพูดถึงความยากลำบากในการลงเขาแต่ละครั้งหรอก พวกเราเองก็ไม่ชอบลงเขาอยู่แล้ว ยิ่งไม่ชอบไปเสวนาคบค้าสมาคมกับพวกรับซื้อด้วย คนพวกนั้นเห็นพวกเราเป็นไอ้โง่หลอกง่าย ให้เงินก็น้อย แถมยังโกงตาชั่งอีก ฉันเห็นแล้วก็โมโห
เมื่อก่อนฉันก็ยังเคยลงมาแลกของอยู่หรอก แต่สองปีมานี้ฉันไม่ลงเขาเลย บางทีก็ฝากเสี่ยวเจิ้งซื้อของขึ้นไปให้บ้าง บางทีคุณอาสามกับคุณน้าสามของเธอก็ช่วยซื้อไปให้บ้าง
พวกเราชาวเขาทนรับอารมณ์พวกนั้นมามากพอแล้ว ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ ก็ขี้เกียจลงมากันทั้งนั้นแหละ"

"สองปีมานี้ก็ต้องขอบใจเจิ้งเหยียนนี่แหละ ที่คอยช่วยซื้อของใช้จำเป็นกลับไปให้พวกเราอยู่เสมอ
สรุปก็คือถ้าหลีกเลี่ยงการลงเขาได้พวกเราก็จะไม่ลงเขา ดังนั้นก็เลยไม่ได้ล่าสัตว์อะไรมากมาย เอาแค่พอให้คนในครอบครัวกินก็พอแล้ว"

เหอซานยิ่งพูดยิ่งโมโห ลู่ไหวอันก็พอจะเข้าใจท่าทีของคนพวกนั้นดี พวกนั้นไม่ได้ทำตัวแย่แค่กับชาวเขาหรอก แต่ทำตัวแย่กับทุกคนนั่นแหละ
แถมราคารับซื้อของสถานีรับซื้อก็ถูกกดราคามาแต่ไหนแต่ไร แล้วยังชอบเลือกที่รักมักที่ชังอีก
ส่วนพวกชาวเขา ก็ไม่ชอบไปต่อปากต่อคำกับใคร มิน่าล่ะถึงได้โดนกวนโมโหเอาแบบนี้

"คุณตาเหอ ถ้าผมบอกว่าผมสามารถช่วยพวกคุณตาแลกของได้ แถมยังรับประกันความจริงใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ราคาควรจะได้เท่าไหร่ก็จ่ายเท่านั้น พวกคุณตาจะยอมขายเนื้อให้ผมไหมล่ะ?"

เหอซานตกใจ กวาดสายตามองลู่ไหวอันตั้งแต่หัวจรดเท้า
"ไหวอัน เธอจะทำอะไร? เอาเนื้อไปเยอะแยะทำไม? จะเอาไปลักลอบขายต่อหรือ?"