บทที่ 225 อยากให้เจิ้งเหยียนย้ายทะเบียนบ้านเข้า

สองสามีภรรยาคุณอาสามซูยังคงหมกมุ่นอยู่กับเรื่องการหางาน ดึงตัวซูว่างมาซักไซ้ไล่เลียงไม่หยุด
ช่างน่าอิจฉาเสียจริง ในยุคนี้ การมีงานทำในเมืองก็เท่ากับมีชามข้าวเหล็ก ทุกเดือนจะมีโควตาเสบียงอาหารแจกจ่ายให้ ไม่มีทางอดตายอย่างแน่นอน!
ถ้าครอบครัวพวกเขามีคนทำงานในเมืองล่ะก็ ยังจะต้องหนีขึ้นเขาไปหลบภัยอีกทำไมเล่า!
แต่งานในเมืองใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ โดยเฉพาะคนชนบท การจะเข้าไปทำงานในเมืองนั้นยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ตอนนี้การจัดการเรื่องย้ายทะเบียนบ้านเข้าเมืองเข้มงวดจะตายไป
แต่ลู่ไหวอันใช้ความสามารถของตัวเองคว้ามันมาได้ พวกเขาจึงไม่มีอะไรจะพูด

ทว่าเหอซานกลับไม่สนใจเรื่องตำแหน่งงานเลยสักนิด เขาเป็นแค่ชาวเขา ครอบครัวก็เป็นชาวเขากันหมด ตอนนี้ยังไม่มีความคิดจะลงจากเขา ดังนั้นไม่ว่าจะมีงานทำหรือไม่ เขาก็สนใจแค่เรื่องล่าสัตว์ของตัวเองเท่านั้น
"ไหวอัน รีบบอกตามาซิ เธอจะรับซื้อสัตว์ป่าของพวกเราได้จริงๆ หรือ? แต่ตาขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่า อุปสรรคที่ยากที่สุดในการรับซื้อสัตว์ป่าของพวกเราก็คือการขนส่ง!
บ้านที่อยู่ไกลหน่อย เวลาลงจากเขาต้องเดินเท้าเป็นวันเป็นคืน หรือต่อให้เริ่มเดินทางจากบ้านตา ถ้าเดินเร็วหน่อยก็ต้องใช้เวลาถึงหกเจ็ดชั่วโมง
นี่ยังเป็นกรณีที่ไม่ได้แบกของอะไรมามากมายนะ ถ้าต้องแบกสัตว์ป่ามาด้วย เวลาที่ใช้ก็ย่อมต้องนานกว่านี้แน่นอน
ดังนั้นบนเขาจึงแทบไม่มีใครยอมลงมาเลย การลงเขาสักครั้งมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ!"
"แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเหตุผลข้อหนึ่ง ส่วนอีกข้อก็คือ พวกเราอุตส่าห์หอบหิ้วสัตว์ป่าลงมาด้วยความดีใจ แต่กลับถูกบอกว่าไอนั่นก็รับซื้อไม่ได้ ไอนี่ก็รับซื้อไม่ได้ แลกเป็นเงินมาก็ไร้ประโยชน์!
แบบนี้... แบบนี้แล้วจะมีใครอยากลงจากเขาอีกล่ะ!"

พวกชาวเขานานๆ ทีถึงจะลงเขากันสักครั้ง ย่อมไม่รู้หรอกว่าโลกข้างล่างเปลี่ยนแปลงไปถึงไหนแล้ว พอเอาสัตว์ป่าไปแลกเป็นเงินที่สถานีรับซื้อ สุดท้ายก็พบว่าซื้ออะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
จะว่าเอาไปขายในตลาดมืดก็พอได้อยู่ แต่ขนาดคนท้องถิ่นบางคนยังไม่รู้เลยว่าตลาดมืดอยู่ที่ไหน นับประสาอะไรกับชาวเขา
อีกอย่าง ต่อให้รู้ว่าตลาดมืดอยู่ไหน พวกเขาก็ใช่ว่าจะกล้าไปเสียเมื่อไหร่!
เหอซานยิ่งพูดยิ่งเสียงเบาลง เรื่องพวกนี้ใช่ว่าจะแก้ไขได้ง่ายๆ เลย! เจิ้งเหยียนเองก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะรู้จักมักจี่กับคนสองสามคน จนสามารถช่วยซื้อของได้มากขึ้นสักหน่อย!
"เฮ้อ ดูสิ ไหวอัน ฉันแค่พูดขึ้นมาลอยๆ สองสามประโยค เธอก็น่าจะรู้แล้วว่าเรื่องนี้มันยากลำบากแค่ไหน เธอยังจะอยากทำอีกหรือ?"

ยังไม่ทันที่ลู่ไหวอันจะได้ตอบ เจิ้งเหยียนก็ส่งเสียงไอสองสามครั้งดังมาจากในห้อง ดึงดูดความสนใจของลู่ไหวอันและเหอซาน ทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปข้างใน
"เป็นอะไรไป พี่เจิ้ง? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? ดื่มน้ำหน่อยไหม?"
เจิ้งเหยียนส่ายหน้า
"เปล่าหรอก ไหวอัน ฉันได้ยินที่นายคุยกับคุณปู่เหอแล้วล่ะ ฉันคิดว่าฉันคงลงจากเขาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงหาซื้อของกันลำบากกว่าเดิมแน่ ฉัน..."

เหอซานถึงกับตกตะลึง
"เสี่ยวเจิ้ง เธอพูดอะไรน่ะ? เธออยากลงจากเขาหรือ? ที่ว่าลงจากเขานี่หมายถึงลงมาอาศัยอยู่เลยใช่ไหม? หรือว่า..."
เหอซานแทบไม่อยากจะเชื่อ นี่... แบบนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ!
"เสี่ยวเจิ้ง นี่เธอหวั่นไหวกับคำพูดของหัวหน้าคอมมูนคนก่อนใช่ไหม? ถึงอยากจะไปย้ายทะเบียนบ้านเข้าคอมมูนอะไรนั่นน่ะ?
โธ่เอ๊ย ฉันจะบอกให้นะ พวกนั้นมันก็แค่พวกจอมหลอกลวง ที่บอกว่าจะจัดหางานให้น่ะก็โกหกทั้งเพ
ถ้าง่ายขนาดนั้น แล้วทำไมคนในเมืองถึงยังมีพวกตกงานหางานทำไม่ได้กันอีกล่ะ
แถมลงจากเขามาก็ใช่ว่าจะมีชีวิตที่ดีเสมอไป เธอเงยหน้าดูครอบครัวลูกสาวฉันสิ พอเจอภัยพิบัติเข้า ก็ต้องหนีเตลิดขึ้นเขาไปอยู่ดี
บนเขาของพวกเราถึงจะยากจนข้นแค้นไปสักหน่อย ไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่ข้างล่าง แต่ขอแค่ยังล่าสัตว์ได้ ขอแค่ยังมีวิชาติดตัว รับรองว่าไม่มีทางอดตายแน่นอน"