บทที่ 245 ซ้อนแผน

เฉินซิงเดินมึนงงกลับบ้าน กำลังคิดจะโบกมือบอกว่าไม่กินข้าวเย็นเหมือนเมื่อวาน
ทว่าเพิ่งก้าวเข้าประตู เขาก็ชนเข้ากับอกของเฉินสืออย่างจัง พอลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นเฉินสือถือไม้พลองอยู่ในมือ กำลังถลึงตาจ้องมองเขาด้วยความโกรธจัด!
ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าตั้งใจมาหาเรื่องเขาชัดๆ!

เฉินซิงสะดุ้งเฮือก อาการเมาที่เหลืออยู่นิดหน่อยสร่างเป็นปลิดทิ้ง แสร้งทำใจดีสู้เสือเอ่ยถาม
"พ่อ... พ่อยืนทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย? รอ... รอฉันกลับมากินข้าวเย็นหรือ?"

เฉินสือแค่นเสียงเย็นชาพลางเอ่ย
"กินข้าวเย็น? ฉันว่าวันข้างหน้าแกไม่ต้องกลับมากินข้าวบ้านแล้วล่ะ ไปกินที่ร้านอาหารซะสิ!"

เอาล่ะสิ พอได้ยินคำว่าร้านอาหาร เฉินซิงก็รู้ทันทีว่าเรื่องที่เขาไปกินข้าวกับเหล่าอู๋และเหล่าหลิวแดงเข้าแล้ว ก็ไม่รู้ว่าใครปากสว่าง อุตส่าห์ระวังตัวขนาดนี้แล้ว เฉินสือก็ยังรู้อีกจนได้
แต่ครั้งนี้เขาไม่กลัวหรอก ลู่ไหวอันรับประกันแล้วว่าเขาจะไม่โดนตี
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะอ้าปากอธิบาย ไม้พลองของเฉินสือก็ฟาดลงมาเสียแล้ว ตีไปด่าไป

"ฉันให้แกไปกินข้าวกับพวกมันงั้นหรือ! ให้แกไปกินข้าวกับพวกมันใช่ไหม? ที่บ้านอดอยากจนไม่มีข้าวให้แกกินหรือไง? ปล่อยให้แกหิวตายหรือยังไง?
ฉันเคยบอกไหมว่าพวกมันเป็นคนยังไง? หา! กำชับไปตั้งกี่รอบแล้ว ยังกล้าแอบไปคบค้าสมาคมกับพวกมันลับหลังฉันอีกใช่ไหม?
ทำไม คิดว่าไปกินข้าวไกลหน่อยแล้วฉันจะไม่รู้หรือไง?"