บทที่ 255 เนื้อสำหรับโรงพยาบาล

"พี่เฉิน เรื่องนี้ผมทราบแล้ว ขอบคุณมากที่ช่วยจับตาดูให้ช่วงนี้นะ! ต่อไปไม่ต้องแล้วล่ะ คาดว่าพวกมันคงไม่มีวันข้างหน้าอีกแล้วล่ะ!"

เฉินซิงเกาหัวด้วยความเขินอาย
"โธ่ เรื่องแค่นี้เอง! ไหวอัน มีอะไรนายก็บอกมาได้เลย! ยังไงพวกเราก็อยู่ใกล้กัน แค่นายร้องเรียกคำเดียวฉันก็มาแล้ว"

ติดตามลู่ไหวอันไป รับรองว่าไม่มีพลาด! พ่อของเขาก็เอาแต่ชมลู่ไหวอันอยู่ที่บ้าน จะไม่เชื่อสายตาพ่อตัวเองได้ยังไง!
เห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้ว เฉินซิงพูดจบก็ขอตัวกลับอย่างรู้กาลเทศะ
ส่วนลู่ไหวอันก็วางใจได้อย่างเต็มที่ วันข้างหน้าในคอมมูนก็ไม่ต้องทนเห็นใบหน้าอันน่ารังเกียจสองคนนั้นอีกแล้ว
เขาปิดประตูหน้าต่างบ้านให้เรียบร้อย ล็อกประตูใหญ่ แล้วปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

หลังจากเรียนรู้มาได้ระยะหนึ่ง ซูสวินก็เข้าใจงานประจำวันในโรงพยาบาลแล้ว แถมยังเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้เป็นอย่างดี
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากทุกคนรู้ว่าสามีของเธอคือวีรบุรุษผู้พิชิตหมาป่า พวกเขาก็ยิ่งกระตือรือร้นกับเธอมากขึ้น
ลู่ไหวอันจัดการฝูงหมาป่า ไม่เพียงแต่ทำให้ความปลอดภัยของพวกเธอได้รับการคุ้มครอง แต่ในช่วงเวลานั้นพวกเธอยังได้ซื้อเนื้อหมาป่าไปไม่น้อยเลยด้วย!
พอรู้ถึงความสามารถในการล่าสัตว์ของลู่ไหวอัน ก็ย่อมต้องมีคนมาแอบถามซูสวินว่าที่บ้านยังมีเนื้อเหลือบ้างไหม แต่พวกเธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก เพราะตอนนี้หิมะตกหนักปิดภูเขา ใครจะกล้าเข้าป่าไปล่าสัตว์อีกล่ะ!

ซูสวินรู้ดีว่าที่บ้านมีเนื้อกองอยู่หลายพันจิน! แต่นี่เป็นของที่ลู่ไหวอันต้องเอาไปส่งที่อำเภอ มันคืองานของลู่ไหวอัน จะทำให้พังไม่ได้เด็ดขาด
แต่พอซูสวินลองเปรยๆ กับลู่ไหวอัน ลู่ไหวอันก็ถามทันทีว่าโรงพยาบาลของพวกเธอมีคนกี่คน!
พอรู้ว่ามีแค่ยี่สิบกว่าคน ลู่ไหวอันก็คิดว่าคนไม่เยอะ อีเก้งสองตัวน่าจะพอแล้ว แบ่งกันคนละไม่กี่จินก็ได้อยู่
ตอนที่ลู่ไหวอันปั่นจักรยานมาถึงใกล้ๆ โรงพยาบาล เขาก็เอากระสอบป่านวางไว้บนเบาะหลัง ในกระสอบมีอีเก้งอยู่สองตัว
พอถึงโรงพยาบาล ลู่ไหวอันก็ปั่นจักรยานตรงไปด้านหลังโรงพยาบาล ซึ่งเป็นโซนผู้ป่วยในและโรงอาหาร