บทที่ 256 คนละสี่จิน

หมอจางมองซ้ายมองขวา พลางล้วงกุญแจที่เพิ่งเก็บใส่กระเป๋าออกมา แล้วรีบจ้ำอ้าวเข้าไปในตึก
หันกลับไปมองแวบหนึ่ง ลู่ไหวอันหิ้วกระสอบป่านด้วยมือเดียว ท่าทางดูสบายๆ หมอจางคาดเดาว่าเนื้อข้างในคงมีไม่เยอะ คราวนี้เธอจึงยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก! จะให้คนอื่นรู้เรื่องนี้อีกไม่ได้เด็ดขาด
ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะไขกุญแจเปิดประตูห้องทำงาน ประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการก็เปิดออกพอดี
ยิ่งรีบก็ยิ่งลนจนไขไม่ออก ผู้อำนวยการเดินตรงเข้ามาหาแล้ว
โรงพยาบาลก็มีคนอยู่แค่นี้ แถมซูสวินยังเป็นคนที่เบื้องบนฝากฝังมา ส่วนลู่ไหวอันก็มาหาแทบทุกวัน ผู้อำนวยการจะไม่อยากรู้จักเขาก็คงยาก

"อ้าว ไหวอัน! มารับซูสวินหรือ? ตอนนี้ซูสวินน่าจะอยู่ตึกหน้า กำลังตามหมอลวี่ไปตรวจห้องพักผู้ป่วยอยู่นะ! เดี๋ยวก็เลิกงานแล้วล่ะ!"

"สวัสดีครับ ผู้อำนวยการฟาง!" ลู่ไหวอันทักทายด้วยรอยยิ้มเบิกบาน เดิมทีเนื้อพวกนี้เขาก็ตั้งใจจะเอามาแบ่งให้ทุกคนอยู่แล้ว แค่หลบสายตาพวกผู้ป่วยในก็พอ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร ถือเอาไว้ในมืออย่างเปิดเผย!

หมอจางสวดภาวนาอยู่ในใจ อย่าให้เห็นนะ อย่าให้เห็นกระสอบป่านใบใหญ่นี่ เนื้อในกระสอบฉันจะเหมาหมดเลย
แต่มันช่างไม่บังเอิญเอาเสียเลย ผู้อำนวยการดันมองเห็นเข้า แถมยังดูสนใจมากเสียด้วย

"ไหวอัน ในกระสอบของเธอใส่อะไรมาน่ะ? ดูตุงเชียว หรือว่ามีของดีอะไรจะเอามาให้หมอจางหรือ?"