บทที่ 262 จุดอ่อน

ลู่ไหวอันพูดต่อ "ถ้าเขากตัญญู ก็ไม่ควรฟังคำพูดของคุณ แล้วปล่อยให้คุณหยุดยา เขาไม่รู้หรือไงว่าการหยุดยามันหมายความว่ายังไง? ไม่เพียงแต่อกตัญญู แต่ยังไม่รู้จักรับผิดชอบอีกด้วย!
ถ้าเขารู้จักรับผิดชอบ ก็ควรจะบอกคุณอย่างหนักแน่น ว่าให้คุณกินยาให้ดี บำรุงร่างกายให้ดี ส่วนเรื่องค่ายา สักวันหนึ่งเขาก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ สักวันเขาก็ต้องหามาใช้คืนได้แน่ และผมก็เชื่อว่าวันนั้นคงอีกไม่ไกล!"

คำพูดของลู่ไหวอันทำให้หลี่เฟิ่งตกตะลึง และยังทำให้ร่างเล็กๆ ที่อยู่หน้าประตูตกตะลึงไปด้วย
ความจริงตอนที่ลู่ไหวอันพูดประโยคเหล่านี้ เขาก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าลูกศิษย์ตัวน้อยกลับมาแล้ว กลับมาก็ดี จะได้ฉีดยาแรงให้เขาสักเข็ม เขาจะได้มีความหนักแน่นมากยิ่งขึ้น
ลู่ไหวอันเชื่อว่า ด้วยนิสัยของลูกศิษย์ตัวน้อย เขาจะต้องคอยเกลี้ยกล่อมให้แม่กินยาทุกครั้งแน่นอน เพียงแต่แม่ของเขาไม่ยอมกินก็เท่านั้น

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นจากข้างนอก ลู่ไหวอันก็ถอนหายใจ ตอนนี้พูดจนเด็กน้อยร้องไห้ไปแล้ว ประเดี๋ยวคงต้องหาวิธีมาปลอบใจเสียหน่อย!

"ไปยืนทำอะไรอยู่หน้าประตู! คำพูดเมื่อกี้ของฉันนายก็ได้ยินหมดแล้ว นายคิดยังไงล่ะ?"

ลู่ไหวอันเรียกจ้าวคังเข้ามา
ดวงตาทั้งสองข้างของจ้าวคังแดงก่ำราวกับดวงตาของกระต่าย อย่างไรเสียวันนี้เขาก็ร้องไห้จนน้ำตาแทบไม่หยุดไหลเลยทีเดียว
เขาสะอึกสะอื้นพลางพูด