บทที่ 264 ปีใหม่

พอผ่านพ้นวันปีใหม่ ทุกคนถึงจะได้พักผ่อนกันอย่างแท้จริงสักสองสามวัน ในช่วงหลายวันของปีใหม่นี้ไม่ต้องเก็บเรื่องอะไรมาใส่ใจ มัวแต่วุ่นวายกับการไปเยี่ยมญาติและพูดคุยสัพเพเหระก็พอแล้ว
วันชิวอิก ข้างนอกเสียงดังอึกทึกครึกโครม เดี๋ยวก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาอวยพรปีใหม่ เดี๋ยวก็มีคนอีกกลุ่มมาอวยพรปีใหม่!
ลู่ไหวอันอาศัยข้ออ้างเรื่องเมาค้างจากเมื่อคืน ขี้เกียจออกไปรับหน้าผู้คนข้างนอก จึงขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง คลอเคลียอยู่กับซูสวินแค่สองคน
ในทางกลับกัน ซูว่างกลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ได้ยินเสียงเขาร้องทักทายแขกอยู่ข้างนอกดังลั่น ดูท่าคอเหล้าของทั้งสองคนคงจะต่างกันอยู่บ้างนะ!

ถ้ามีใครถามถึงลู่ไหวอัน ก็บอกไปว่าเขาดื่มหนักไปหน่อย!
ลู่ไหวอันดีใจมาก พอดีเลยที่กำลังปวดหัว จะได้หลีกเลี่ยงเรื่องพวกนี้ไปได้ ถ้าขืนให้เขาวิ่งไปทักทายคนในกองพลทีละบ้าน เขาคงได้ปวดหัวยิ่งกว่านี้แน่
ไม่ต้องไปเยี่ยมญาติมันดีจริงๆ อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีญาติที่ไหนให้ไปเยี่ยมอยู่ที่นี่อยู่แล้ว
ในจังหวะที่เขากำลังจะหลับตาพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า ไม่ใช่สิ เขายังมีญาติอยู่นี่นา

เกือบจะลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้เขาเคยรับปากคุณลุงทั้งสองคนไว้ ว่าหลังปีใหม่จะไปเยี่ยมพวกเขา! ช่วงที่ผ่านมาเขายุ่งมากจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย
ลู่ไหวอันลืมไปแล้ว แต่หลี่อิงกับซูว่างไม่ได้ลืม พวกเขาถึงขนาดเตรียมของไว้เรียบร้อยแล้ว ถึงแม้ลู่ไหวอันจะไม่ได้ถือว่าแต่งเข้าบ้านภรรยา แต่ก็อาศัยอยู่ที่บ้านพวกเขามาตลอด แถมยังฉลองปีใหม่ที่นี่ด้วย ก็ไม่ต่างอะไรกับแต่งเข้าบ้านภรรยานักหรอก
ในเมื่อลู่ไหวอันจะกลับไปเยี่ยมญาติ พวกเขาก็ต้องเตรียมของไว้ให้พร้อม จะได้ไม่โดนคนอื่นนินทาว่าพวกเขาทำไม่ดีกับลู่ไหวอัน!
อีกอย่าง ข้าวของในบ้านพวกเขาแทบทั้งหมดก็เป็นลู่ไหวอันที่หามา จะไม่ให้พวกเขาเตรียมของขวัญปีใหม่ไปฝากญาติทางฝั่งลู่ไหวอันให้เยอะหน่อยได้อย่างไร!

ทั้งสองคนล้วนเป็นคนซื่อสัตย์และใจดี หลี่อิงจัดของไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง
"ตอนนี้ก็ไม่มีเนื้อสดแล้ว งั้นก็เอาเนื้อรมควันกับปลารมควันไปเยอะหน่อยแล้วกัน
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหน้าหนาวแบบนี้ ไหวอันไปจับปลาพวกนี้มาจากไหน พ่อของลูก คุณดูสิ ปลาตัวนึงหนักเป็นสิบจินเลยนะเนี่ย!"

แค่นี้เนื้อสัตว์ก็ใส่จนเต็มถุงกระสอบใบเล็กไปแล้วหนึ่งใบ
"ลูกอม ถั่วลิสง เมล็ดแตงโม แล้วก็น้ำตาลทรายแดง เอาไปให้หมดเลย อ้อ จริงสิ คุณไปเอาผงมอลต์สกัดในห้องพวกเรามาด้วยนะ!
ได้ยินว่าคุณตาคุณยายของไหวอันยังมีชีวิตอยู่นะ! พวกเขาก็ถือเป็นญาติผู้ใหญ่ของพวกเราเหมือนกัน
คนอายุมากแล้ว ของหลายอย่างก็กินไม่ได้ ผงมอลต์สกัดนี่แหละเหมาะที่สุด อย่างไรเสียเราสองคนก็ไม่ต้องบำรุงอะไรขนาดนั้นหรอก ของที่กินอยู่ทุกวันก็มีประโยชน์พอแล้ว"