บทที่ 265 ออกเดินทางไปบ้านคุณลุง

อีกทั้งลู่ไหวอันยังไม่เหมือนคนอื่น ไม่ต้องรอให้คนอื่นมาเตือนก็คิดถึงเรื่องนี้ได้เอง แถมยังเป็นฝ่ายลงมือทำเองอีกด้วย นี่คือการรักและเอ็นดูซูสวินจากใจจริง
มีลูกเขยที่ดีขนาดนี้ หลี่อิงจึงอดไม่ได้ที่จะกำชับซูสวินเพิ่มอีกสองสามประโยค

"สวินสวิน พอไปถึงที่นั่นลูกต้องทำตัวให้ดีๆ นะ คุณลุงทั้งสองของไหวอันล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ ญาติคนอื่นๆ จะเป็นยังไงแม่ก็ไม่รู้ แต่ลูกต้องจำเอาไว้ว่า จะต้องไว้หน้าไหวอันให้มากๆ
แล้วก็ ต้องกตัญญูต่อคุณตาคุณยายของไหวอันให้ดีๆ ได้ยินว่าตอนเด็กๆ ไหวอันก็เติบโตมาข้างกายพวกเขานี่แหละ!
สามารถเลี้ยงดูไหวอันมาได้ดีขนาดนี้ แม่เดาว่าชายชราหญิงชราทั้งสองท่านก็คงจะดีไม่แพ้กันหรอก"

ตอนนี้ซูสวินถูกแม่พูดจนรู้สึกประหม่าขึ้นมาบ้างแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้พบกับญาติๆ ของลู่ไหวอันมากมายขนาดนี้นี่นา!
ถ้าเกิดคนที่นั่นคิดว่าเธอไม่ดีจะทำยังไง หรือถ้าพวกเขาให้ลู่ไหวอันกลับไปจะทำยังไง?
เมื่อเห็นท่าทางของซูสวิน หลี่อิงก็นึกในใจว่าตัวเองพูดมากไปจนทำให้ลูกกลัวหรือเปล่า
เธอจึงปลอบโยนว่า

"สวินสวิน ไม่ต้องประหม่าไป ลูกจำไว้แค่เรื่องเดียวก็พอ"

"เรื่องอะไรหรือแม่! ตอนที่แม่เจอคุณปู่คุณย่าครั้งแรกเป็นยังไงหรือ?"