บทที่ 269 ลู่ไหวอันมาแล้ว

คนเยอะขนาดนี้ก็ว่าไปอย่าง แต่คนกลุ่มนั้นดูไม่เหมือนพวกพรานล่าสัตว์เลย แถมดูเหมือนจะมีคนแก่ไม่น้อยด้วย
ถึงจะมองหน้าไม่ชัด แต่ก็พอดูออกว่าพวกเขาปีนเขากันอย่างยากลำบาก!
ตำแหน่งที่ลู่ไหวอันอยู่ตอนนี้มองเห็นแค่คนกลุ่มนั้นบนทางขึ้นเขา แต่พอเขาปั่นจักรยานพ้นหัวโค้ง กลุ่มคนที่อยู่ตรงตีนเขาก็ปรากฏขึ้นในสายตา นี่สิถึงจะเรียกว่าคนแก่ ผู้หญิง และเด็กอย่างแท้จริง

พวกเด็กๆ ล้วนตัวไม่โต รูปร่างเตี้ยม่อต้อเบียดเสียดกันอยู่ ความสูงยังไม่ถึงเอวของผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ แต่ละคนไม่พูดไม่จา ไม่ส่งเสียงร้องงอแง ดูเคร่งเครียดกันทีเดียว
สายตาทุกคู่ต่างก็จ้องเขม็งไปบนเขา สถานการณ์แบบนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นแล้วล่ะ!
คนที่ยืนอยู่ข้างๆ คือคนแก่กับผู้หญิง ลู่ไหวอันมองดูดีๆ ชายชราคนนี้ดูหน้าตาคุ้นๆ แฮะ!

ถึงชายชราตรงหน้าจะดูแก่ชราและผ่ายผอมลงไปกว่าในความทรงจำมาก แต่ลู่ไหวอันก็จำได้ทันที นี่คือคุณตานี่นา!
ผมและหนวดเคราของคุณตาแทบจะขาวโพลนไปหมด แผ่นหลังก็ค่อมลงไปมาก ยืนถือไม้เท้าจ้องมองไปบนเขาแบบไม่ไหวติง
ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดจ้องมองไปบนเขาเช่นกัน มือข้างหนึ่งประคองชายชราไว้ ปากก็พร่ำพูดอะไรบางอย่าง

คุณป้าใหญ่ก็เปลี่ยนไปไม่น้อย แต่ลู่ไหวอันก็ยังจำได้อยู่ดี
แต่ทำไมตอนนี้คุณตากับคุณป้าใหญ่ถึงมาอยู่ตรงตีนเขาล่ะ แถมทั้งสองคนยังจ้องมองไปบนเขาด้วยความตึงเครียดอีก
แล้วคนอื่นๆ ในบ้านล่ะ? หรือว่าขึ้นเขาไปกันหมดแล้ว?

แล้วก็คุณน้าเล็ก ลู่ไหวอันจำได้แม่นยำมาก ตอนเด็กๆ คุณน้าเล็กเป็นคนเลี้ยงดูเขามาตลอด ดีต่อเขามากๆ
ต่อให้เขากลับไปอยู่บ้านตระกูลลู่แล้ว คุณน้าเล็กก็ยังแวะไปเยี่ยมเขาอยู่บ่อยๆ
และถึงแม้สามีของคุณน้าเล็กจะคอยรังเกียจเขา แต่ก็แค่ปากร้ายไปอย่างนั้น ความจริงก็ทำดีกับเขาไม่น้อย