บทที่ 270 มองแวบเดียวก็จำได้

ผู้เฒ่าจูหันตัวกลับมาอย่างสั่นเทา ดวงตาของเขาฝ้าฟางจนมองอะไรไม่ค่อยชัดแล้ว แต่เขากลับจำลู่ไหวอันได้ในทันที
ชายชราเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดจา จนคุณป้าใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เริ่มร้อนใจและเอ่ยเร่งเร้า

"พ่อ ไหวอันไง! ไหวอันกลับมาแล้ว! พ่อจำเขาไม่ได้หรือ? พ่อลองมองดูดีๆ สิ นี่คือไหวอันจริงๆ นะ"

ชายชราไม่สนใจเธอ ไม่เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ เพียงแค่ใช้สองมือจับมือของลู่ไหวอันเอาไว้แน่น ถึงขนาดยอมทิ้งไม้เท้าไปเลย
ผ่านไปเนิ่นนานถึงได้เอ่ยปาก

"ไหวอัน ไหวอันหลานตา กลับมาแล้ว! ไหวอันบ้านเรากลับมาแล้ว!"

ไม่ใช่ว่าเขาจำไม่ได้ แต่เป็นเพราะเขาตื่นเต้นดีใจมาก และแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองต่างหาก
ลองคิดดูสิ เมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่ได้ยินข่าวการเสียชีวิตของลูกสาวและลูกเขย ตามมาด้วยข่าวที่ลู่ไหวอันหนีออกจากบ้านไปโดยไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว ตอนนั้นเขากับภรรยาแทบจะหมดอาลัยตายอยาก หมดความตั้งใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว
คนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ จะให้พวกเขาทำใจยอมรับได้อย่างไร!