บทที่ 271 ลู่ไหวอันขึ้นเขา

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ทำให้ชายชราร้อนใจขึ้นมาอีกครั้ง
"ก็ใช่น่ะสิ คุณลุงทั้งสองของหลาน แล้วก็คุณน้าเล็กกับสามีของคุณน้าเล็กพากันขึ้นเขาไปตามหาคนแล้ว หัวหน้ากองพลก็พาคนไปเหมือนกัน ไปได้สักพักแล้วล่ะ แต่จนป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคนเลย"

ลู่ไหวอันลองนึกภาพเหตุการณ์ที่เขามองเห็นจากที่ไกลๆ เมื่อกี้ คนกลุ่มนั้นน่าจะเพิ่งปีนขึ้นไปได้ยังไม่ถึงครึ่งทางของภูเขาด้วยซ้ำ
พวกเขาเคลื่อนที่กันช้ามาก คาดว่าคงจะเดินหาคนไปพลางปีนเขาไปพลาง
แต่ใกล้จะถึงกลางเขาแล้วก็ยังหาพวกเด็กๆ ไม่เจอ นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเด็กๆ วิ่งเตลิดไปไกลกว่าเดิม หรือดีไม่ดีอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตรายจริงๆ หรอกหรือ?

อย่าว่าแต่ลู่ไหวอันเลย ชายชรายิ่งคิดก็ยิ่งไม่วางใจ ใช้ไม้เท้าพยุงตัวหันหลังกลับไปอีกครั้ง
พลางเอ่ยกับลู่ไหวอันว่า
"หลานพาภรรยากับคุณป้าใหญ่กลับไปก่อนเถอะ ตาจะรออยู่ที่นี่!"

คุณป้าใหญ่ก็มีสีหน้ากลัดกลุ้มเช่นกัน แต่ไหวอันเดินทางมาตั้งนาน ให้เขาพาภรรยากลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า!
"ไหวอัน หลานพาภรรยาตามป้ามาเถอะ เดินทางมาตั้งนาน กลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า
เรื่องทางนี้หลานไม่ต้องกังวลหรอก กังวลไปก็เปล่าประโยชน์ กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ
มา สวินสวินใช่ไหม! ตามป้ามาเถอะ ดูสิ ใบหน้าเล็กๆ นี่หนาวจนแดงไปหมดแล้ว รีบกลับไปผิงไฟให้อบอุ่นเถอะ"

ซูสวินถูกคุณป้าใหญ่ดึงตัวไว้ เธอมองลู่ไหวอัน และก็เป็นอย่างที่คิด ลู่ไหวอันเอ่ยถามขึ้นมาตรงๆ
"เธอจะตามคุณป้าใหญ่กลับไปไหม?"