บทที่ 287 ขี้โม้?

คุณน้าเขยชูแก้วเหล้าขึ้นพลางส่ายหัวไปมาด้วยความเบิกบาน
"เชื่อ เชื่อแล้วล่ะ คราวนี้ฉันเชื่อสนิทใจเลย กินเนื้อจนจุก ฉันแทบจะลืมไปแล้วว่าปีนี้มันปีอะไร! มา พี่เขยใหญ่ ชนแก้วกันหน่อย ขอให้พวกเราได้มีชีวิตแบบนี้ทุกวันไปเลยนะ!"

"มา ดื่มด้วยกันสักแก้ว พวกเราขอคารวะไหวอัน ถ้าไม่ได้ไหวอัน พวกเราคงไม่ได้กินเนื้อเต็มอิ่มแบบนี้หรอก"

"ได้ๆ มาดื่มให้ไหวอันกัน!"

เวลานี้พวกผู้หญิงกับเด็กๆ กินอิ่มกันไปตั้งนานแล้ว บนโต๊ะจึงเหลือแค่ผู้ชายตัวโตๆ ไม่กี่คน
ลู่ไหวอันกินอิ่มตั้งนานแล้วเหมือนกัน แต่จะลุกจากโต๊ะไปเลยก็คงไม่ค่อยดีนัก จึงนั่งฟังพวกเขาคุยเรื่องสัพเพเหระกันไปพลาง ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเป็นระยะๆ
พอได้ยินแบบนี้ ลู่ไหวอันก็รีบยกแก้วเหล้าขึ้นทันที ในบรรดาคนที่นั่งอยู่ที่นี่ เขามีลำดับอาวุโสน้อยที่สุดแล้ว

"มาครับ ทุกคนวางใจได้เลย ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน!"