บทที่ 291 กินเนื้อคนละสองจิน

แน่นอนว่า ลู่ไหวอันให้คุณน้าเล็กมากกว่าเนื้อยี่สิบห้าจินนี้อย่างแน่นอน
ก่อนกลับคุณน้าเล็กตกลงกันไว้แล้วว่าพรุ่งนี้จะมาอีก ที่บ้านยังมีเห็ดแห้ง ถั่วฝักยาวแห้ง ถั่วฝักยาวดองอะไรพวกนี้ เธอตั้งใจจะเอามาให้ลู่ไหวอันด้วย
ตอนที่คุยกับซูสวิน คุณน้าเล็กรู้มาว่า ตอนนี้ซูสวินกับลู่ไหวอันต่างก็ทำงานอยู่ในคอมมูน ทั้งสองคนอาศัยอยู่ที่บ้านพักของคอมมูน
เผื่อว่าทั้งสองคนยุ่งจนไม่มีเวลาทำกับข้าว ของพวกนี้ก็ถือเป็นกับข้าวได้ กินกับข้าวสวยก็อร่อย แถมยังเก็บไว้ได้นานอีกด้วย
กินมื้อค่ำเสร็จ คนที่สมควรกลับบ้านก็เตรียมตัวกลับกันหมดแล้ว ถึงแม้ระยะทางจะไม่ไกลนัก แต่ถ้าเดินเท้าก็ต้องใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง!
พอได้ยินว่าพรุ่งนี้คุณน้าเล็กจะมาอีก เด็กสองคนก็เล่นกันจนเพลิน ดึงดันไม่ยอมกลับลูกเดียว บอกว่าจะรอกลับพรุ่งนี้
สุดท้ายก็มีแค่ผู้ใหญ่สี่คนที่เดินทางกลับ

ลู่ไหวอันบอกคุณน้าเล็กว่า พรุ่งนี้เช้าเขาสามารถปั่นจักรยานไปรับเธอได้ คุณน้าเล็กดีใจจนตบมือฉาดใหญ่ ก่อนกลับยังกำชับเป็นพิเศษว่า
"ไหวอัน พรุ่งนี้เช้าน้าจะรอหลานอยู่ที่บ้านนะ รีบมาแต่เช้าล่ะ!"

"ตกลง คุณน้าเล็ก รอผมได้เลย!"

พอเดินมาจนเหลือแค่สองคน คุณน้าเล็กถึงได้หันไปพูดกับคุณน้าเขยว่า
"พรุ่งนี้คุณไม่ต้องมาแล้วนะ วันนี้กินซะอิ่มแปล้ขนาดนี้ เท่ากับปริมาณอาหารที่กินปกติสองสามวันเลยมั้ง คุณป้าสะใภ้รองถึงกับกลุ้มใจเรื่องเสบียงไม่พอกินแล้วเนี่ย"

คุณน้าเขยลูบท้องตัวเองพลางหัวเราะร่วน
"อิ่มมากจริงๆ นั่นแหละ นี่คงเป็นมื้อที่อิ่มที่สุดตั้งแต่ยกเลิกโรงอาหารส่วนรวมแล้วมั้ง พรุ่งนี้คุณก็เอาเสบียงติดมือไปสักหน่อยสิ!
อย่าว่าแต่ฉันเลย เด็กสองคนบ้านเราก็ซัดไปไม่ใช่น้อย กินกันจนพุงกางแน่นอน ถึงได้ดึงดันไม่ยอมกลับแบบนั้นไง!"