บทที่ 292 หลานชายคนโตสุดขี้ขลาดคนนั้นน่ะหรือ?

ที่หญิงชราด่าแค่หงต้าลี่ ก็เป็นเพราะเธอคิดว่าหงต้าลี่เป็นโรคประสาทหลอน ถึงได้พูดจาเหลวไหลน่ะสิ!
จนกระทั่งหงต้าลี่หยิบเนื้อก้อนใหญ่เบ้อเริ่มออกมาจากตะกร้าสะพายหลังอย่างรวดเร็ว

"แม่ แม่รีบดูสิ ฉันไม่ได้โกหกแม่จริงๆ นะ ฉันกับภรรยาก็ไม่ได้เป็นโรคประสาทหลอนด้วย นี่ไง เนื้อยี่สิบห้าจินของแท้แน่นอน ถ้าแม่จำอยากจะกินเนื้อสักสองจิน ก็มีให้กินเหมือนกัน!"

คุณน้าเล็กกับคุณน้าเขยต่างก็รอคอยให้หญิงชราตกตะลึง!
และหญิงชราก็ตกตะลึงจริงๆ ดวงตาเล็กๆ ทั้งสองข้างเบิกกว้างจนกลมดิก เพื่อดูให้แน่ใจว่าเนื้อตรงหน้านี้เป็นเนื้อจริงๆ หรือว่าลูกชายกำลังล้อเธอเล่นกันแน่!
พอลองเอามือลูบดู! แม่ร่วงเอ๊ย! เนื้อหมูของแท้แน่นอน แถมยังเป็นส่วนที่ดีอีกต่างหาก เนื้อนี่มันดีจริงๆ! ดูชั้นไขมันนี่สิ หนาเตอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะเจียวน้ำมันออกมาได้เยอะขนาดไหน คงจะพอกินไปได้อีกนานเลยล่ะ!

คุณลุงใหญ่กับคุณลุงรองแบ่งเนื้อให้คุณป้าใหญ่กับคุณน้าเล็ก ล้วนเป็นส่วนเนื้อติดมันที่คนยุคนี้ชื่นชอบที่สุดทั้งนั้น! ใครเห็นก็ต้องดีใจ
แต่รอยยิ้มบนมุมปากของหญิงชรากลับคงอยู่ได้เพียงสองวินาที จู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รอยยิ้มหุบฉับลงทันที หัวคิ้วขมวดมุ่น เบิกตาโพลงจ้องเขม็งไปที่หงต้าลี่
หงต้าลี่ยังคงยิ้มระรื่นอยู่เลย! แต่จู่ๆ ก็ถูกสีหน้าของแม่บังเกิดเกล้าทำให้ตกใจสะดุ้ง

"แม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ไม่ดีใจหรือไง?"