บทที่ 293 แกะของขวัญ

หญิงชรายิ่งรู้สึกประหม่าขึ้นไปอีก เธอรู้ดีว่าหลานชายคนนั้นลูกสะใภ้เป็นคนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจึงสนิทสนมกันมาแต่ไหนแต่ไร
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลูกสะใภ้นี่สิ... ตอนอยู่บ้านเธอมักจะหักหน้าลูกสะใภ้อยู่บ่อยๆ แถมยังเคยจงใจกลั่นแกล้งด้วย ถึงแม้ส่วนใหญ่จะทำไม่ค่อยสำเร็จก็เถอะ
แต่ถ้าเกิดลูกสะใภ้ไปฟ้องหลานชายเข้า จะทำยังไงล่ะ!
อีกอย่าง เมื่อกี้ท่าทีที่เธอแสดงต่อลูกสะใภ้ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเสียด้วยสิ!

หญิงชราคิดไปคิดมาก็ค่อยๆ เดินต้วมเตี้ยมไปทางห้องครัว
ภายในห้องครัว จูฟางเปิดโอ่งข้าวของตัวเองเพื่อดูเสบียง ความจริงมันก็เหลือไม่มากแล้ว
แต่เธอก็ถอนหายใจออกมา สิ่งที่ควรให้ก็ยังคงต้องให้อยู่ดี ไม่ว่าแม่สามีจะคิดอย่างไร เธอก็ต้องทำให้ตัวเองไม่รู้สึกละอายใจ ที่สำคัญที่สุดคือ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความช่วยเหลือที่คนบ้านเดิมมีต่อครอบครัวของเธอก็มีมากพอแล้ว ไม่อย่างนั้นจะอาศัยแค่แรงงานของเธอกับหงต้าลี่สองคน จะเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวให้อยู่ดีมีสุขได้อย่างไรกัน!

หญิงชรายืนอยู่หน้าห้องครัว พอเห็นดังนั้นก็เอ่ยขึ้น
"นี่ สะใภ้เอ๊ย! แกก็เลิกถอนหายใจได้แล้ว อะไรที่ควรเอากลับไปให้ก็เอาไปเถอะ! อย่างมากรอจนถึงช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ฉันจะพาพวกเด็กๆ ไปหาผักป่ามาตุนไว้เยอะๆ
พออากาศเริ่มอุ่นขึ้น ผักป่าก็เริ่มผลิใบแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเราก็แค่กินผักป่าให้เยอะหน่อยก็เท่านั้นเอง!"

จูฟางหันขวับมามองด้วยความประหลาดใจ แหม แม่สามีของเธอนี่ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเลยล่ะ
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ชินกับการต่อปากต่อคำกับแม่สามีเสียแล้ว
"นั่นมันแน่อยู่แล้ว พรุ่งนี้ฉันต้องเอาของไปให้แน่ๆ เด็กสองคนก็ยังกินข้าวอยู่ที่นั่นนะ! แถมฉันยังตั้งใจจะเอาพวกของแห้งกับผักกาดดองของบ้านเราไปให้ไหวอันด้วย"

จูฟางพูดจบก็เหลือบมองแม่สามีแวบหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าหญิงชราจะไม่พูดขัดอะไรเลยสักคำ แถมยังพยักหน้าหงึกหงักอีกต่างหาก
"แต่แม่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ เนื้อยี่สิบห้าจินนี่พอให้พวกเรากินไปได้อีกนานเลยล่ะ แถมยังแบ่งเนื้อออกมาได้ตั้งสิบกว่าจิน เอาไปแลกเป็นเสบียง รับรองว่าคนบ้านเราไม่อดตายแน่นอน"