บทที่ 295 คอยหนุนหลังให้คุณน้าเล็ก

คืนนี้บ้านตระกูลจูคึกคักกันน่าดู มีเพียงลู่ไหวอันและซูสวินที่นอนหลับสนิท
ของมีค่ามากมายขนาดนี้ พูดกันตามตรง ไม่มีใครกล้าเอามาวางประเจิดประเจ้อหรอก ถ้าขืนให้คนในกองพลรู้เข้า มีหวังธรณีประตูบ้านได้ถูกเหยียบจนพังแน่
ของแต่ละชิ้นถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด แม้แต่ธัญพืชละเอียดก็ไม่กล้าเอาไปไว้ในครัว ต้องเก็บเอาไว้ในห้องนอนของตัวเอง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่ไหวอันถูกเสียงรบกวนจากข้างนอกปลุกให้ตื่น ถึงแม้จะฟังออกว่าคนข้างนอกพยายามทำเสียงให้เบาที่สุดแล้วก็ตาม!

"ไหวอัน ตื่นเช้าขนาดนี้เลยหรือ! ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ! อย่างไรเสียก็ไม่มีธุระอะไร หลานกับสวินสวินนอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ รอให้กับข้าวเสร็จแล้วค่อยตื่นมากิน!"

"คุณป้าสะใภ้ใหญ่ เมื่อคืนผมบอกว่าจะไปรับคุณน้าเล็กนี่นา! ก็เลยตั้งใจตื่นเช้าหน่อย"

"อ้อ! งั้นหลานรีบไปเถอะ ไปบอกคุณน้าของหลานว่าไม่ต้องกินข้าวเช้าที่บ้านนะ ป้าเตรียมส่วนของเธอไว้ที่นี่แล้ว!"