บทที่ 296 เตรียมตัวสอบประเมิน

บรรดาพี่เขยลูกพี่ลูกน้องกับลู่ไหวอันล้วนเป็นคนรุ่นเดียวกัน อายุอานามก็ห่างกันไม่มากนัก บางคนก็ไม่ใช่เพิ่งเคยเจอลู่ไหวอันเป็นครั้งแรก
แต่การที่ลู่ไหวอันเปลี่ยนไปแบบนี้กลับทำให้พวกเขาประหลาดใจ ไม่ใช่แค่ประหลาดใจ พอพวกเขารู้ถึงความสามารถของลู่ไหวอัน ลู่ไหวอันก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความเกรงอกเกรงใจของพวกเขา หรืออาจจะถึงขั้นประจบประแจงด้วยซ้ำ เอาแต่ชื่นชมเขาไม่ขาดปาก!
ขนาดเล่นไพ่ก็ยังพยายามออมมือให้ลู่ไหวอันชนะ แต่ลู่ไหวอันไม่ได้สนใจเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้เลยสักนิด!

เล่นไปเล่นมา อย่างมากก็เสียไปแค่หนึ่งถึงสองเหมา แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้บรรดาพี่เขยคนอื่นๆ รู้สึกเสียดายแล้ว
สุดท้ายลู่ไหวอันก็เลยแกล้งโง่ ยอมเสียเงินให้พวกเขาสามคนไปคนละสองเหมา ความจริงการแกล้งโง่ก็สนุกดีเหมือนกัน
พี่เขยอีกคนที่ไม่ได้เล่นด้วยพอเห็นเข้า ก็ร้องโวยวายด้วยความเสียดาย รู้อย่างนี้ว่าฝีมือการเล่นไพ่ของลู่ไหวอันห่วยแตกขนาดนี้ เมื่อกี้เขาคงแย่งลงเล่นไปแล้ว

บรรดาพี่สาวลูกพี่ลูกน้องเห็นได้ชัดว่าตั้งใจกลับมาเยี่ยมบ้านเพื่อมอบของขวัญปีใหม่ แต่ตอนขากลับกลับหิ้วตะกร้ากลับไปกันคนละใบ
ในตะกร้าเต็มไปด้วยของที่ปกติอยากได้แต่ก็ไม่มีให้เห็น ทั้งเนื้อสองจิน แป้งสาลีขาวอีกหนึ่งจิน
ตอนที่แต่ละคนเดินจากไป บนใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม โดยเฉพาะเวลาที่หันมามองลู่ไหวอันกับซูสวิน

บรรดาพี่เขยยังดึงตัวลู่ไหวอันไว้ บอกให้เขาหมั่นมาเที่ยวเล่นบ่อยๆ ลู่ไหวอันตบไหล่พวกเขาเบาๆ
มาบ่อยๆ น่ะมาแน่อยู่แล้ว อย่างไรเสียคุณตาคุณยายก็ยังอยู่ที่นี่นี่นา! แต่โอกาสที่จะได้เจอพวกเขาก็คงมีไม่มากนัก

ลู่ไหวอันพักอยู่ที่บ้านคุณตาคุณยายจนถึงวันที่สี่ของวันตรุษจีนถึงได้เดินทางกลับ เพราะถ้ากลับไปก่อนกำหนด ดีไม่ดีอาจจะต้องไปมอบของขวัญปีใหม่ที่บ้านคุณลุงของซูสวิน ซึ่งลู่ไหวอันไม่อยากไปเลยสักนิด
ลูกชายของคุณลุงซูสวินกับลูกสาวบ้านตระกูลเกาก็แต่งงานกันแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าชีวิตหลังแต่งงานของทั้งคู่เป็นอย่างไรบ้าง
แต่ลู่ไหวอันก็นึกไม่ถึงเลยว่า การกลับไปในวันที่สี่ก็ยังหลีกเลี่ยงไม่พ้นอยู่ดี ตอนที่เขากับซูสวินกลับถึงบ้าน หลี่โหย่วเต๋อกำลังพาเกาจือผู้เป็นภรรยามานั่งคุยกับหลี่อิงอยู่ที่บ้านพอดี!