บทที่ 299 ชีพจรอ่อนแรง

ทว่า ซูสวินมองดูริมฝีปากซีดเผือดของลู่ไหวอัน สีหน้าก็ดูแย่กว่าตอนเช้าอย่างเห็นได้ชัด เธอส่ายหน้าด้วยความไม่สบายใจ

"เดี๋ยวก่อน ฉันขอแมะชีพจรให้พี่หน่อย!"

"โธ่เอ๊ย ฉันไม่เป็นไรจริงๆ เดี๋ยวพอไปถึงบ้านพี่เฝิง กินข้าวเพิ่มสักสองชามก็บำรุงกลับมาได้แล้ว ถ้าเธอไม่เชื่อ คืนนี้ลองดูก็รู้เองแหละ ไม่ต้องมาแมะชีพจรตอนนี้หรอก พวกเรารีบไปกันเถอะ! ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพี่เฝิงจะรอจนร้อนใจเอา"

"ไม่ต้องรีบหรอก พี่เฝิงก็เพิ่งจะเลิกงานได้ไม่นานไม่ใช่หรือ! ทำกับข้าวก็ต้องใช้เวลาสักพักนั่นแหละ! จัดการปัญหาของพี่ให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน"

ครั้งนี้ซูสวินไม่ยอมฟังลู่ไหวอันเลยสักนิด กลับจับเขากดให้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างแข็งกร้าว หยิบหมอนรองแมะชีพจรใบเล็กของตัวเองออกมาวางรองใต้ข้อมือของลู่ไหวอัน หมอนใบนี้เธอเป็นคนทำเอง ไม่ค่อยได้หยิบออกมาใช้เท่าไหร่นัก