บทที่ 300 หายวิงเวียนแล้ว

"พี่เฝิง ให้ฉันถือตะกร้าเถอะจ้ะ! รู้สึกเกรงใจจังเลย ความจริงฉันควรจะกลับบ้านมาทำกับข้าวเองแท้ๆ ยังต้องลำบากพี่เอาข้าวมาส่งให้อีก"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร น้องสะใภ้ ตะกร้านี่มันหนักนะ ฉันถือเองแหละ แล้วก็นะ! น้องสะใภ้ ห้ามพูดจาเกรงใจแบบนี้อีกเด็ดขาด ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าไหวอันป่วย ไม่อย่างนั้นตอนเที่ยงคงมาดูแลเขาแล้ว จะปล่อยให้เขาหิวท้องกิ่วตอนเที่ยงได้ยังไงกัน!"

"ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน ตอนเช้าตอนที่ออกมาก็ยังดีๆ อยู่เลยแท้ๆ"

"นั่นน่ะสิ ฉันดูเขากระปรี้กระเปร่าดีมาก ไม่เห็นจะต่างจากเมื่อก่อนตรงไหน แต่ฉันเคยได้ยินมานะ! ว่ายิ่งคนที่ร่างกายแข็งแรง ยิ่งเป็นคนที่ไม่ค่อยป่วยเนี่ย พอป่วยขึ้นมาที! โรคภัยก็จะรุมเร้าหนักหน่วง อาการจะรุนแรงกว่าคนปกติป่วยตั้งเยอะเลยนะ!"

ซูสวินแสดงความร้อนใจออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน