บทที่ 305 เรื่องซุบซิบในกองพล

ลู่ไหวอันรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที เขายอมให้ตัวเองรังแกซูสวินจนร้องไห้ได้คนเดียวเท่านั้น แต่ไม่ยอมให้คนอื่นมารังแกเธอเด็ดขาด
แต่พอนึกเชื่อมโยงกับคำพูดของหลี่อิงเมื่อกี้ แล้วมองดูสถานการณ์ตรงหน้า นอกจากหลี่อิงกับซูสวินแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก
ลู่ไหวอันดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

หลี่อิงเห็นลู่ไหวอันกลับมาแล้ว ก็มองซ้ายมองขวา สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไป
"ไหวอันกลับมาแล้วหรือ? เป็นยังไงบ้าง? ไปบอกคุณอารองกับคุณอาสามมาแล้วใช่ไหม?"

"บอกแล้ว คุณอารองกับคุณอาสามยังไม่กลับมา มีแต่พวกเด็กๆ อยู่บ้าน ผมบอกพวกเขาทุกคนแล้ว ว่าเดี๋ยวไม่ต้องทำกับข้าว ให้มากินข้าวที่บ้านเรา"
ลู่ไหวอันพูดไปพลางเดินไปข้างกายซูสวินไปพลาง ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ

"จัดการตำราแพทย์เสร็จแล้วหรือ? ตรงนี้ไม่ต้องให้เธอช่วยหรอก เดี๋ยวฉันทำเอง"
พูดจบก็ทำท่าจะรับฟืนในมือเธอมา แต่ซูสวินกลับเบี่ยงตัวหลบวูบ

"ฉันดูไฟเอง พี่ไปพักผ่อนเถอะ! ร่างกายพี่เพิ่งจะหายดีนะ!"