บทที่ 304 หลี่อิงอบรมซูสวิน

ให้ตายสิ ลู่ไหวอันถูกหลี่อิงไล่ออกมาตรงๆ เลย โชคดีที่เมื่อกี้เขาลงมือเร็ว คว้าเมล็ดพันธุ์หัวไชเท้ามาได้!

"เอ๊ะ ไหวอัน ซูสวินล่ะ?"

"เมื่อกี้รีบร้อนกลับเข้าห้องไปแล้วล่ะ น่าจะไปอ่านตำราแพทย์นั่นแหละ ช่วงนี้เธอเจอคนไข้ที่โรงพยาบาลตั้งเยอะ ประสบการณ์จริงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเลย แต่ก็ยังเอาแต่รู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง พอตื่นลืมตาขึ้นมาก็เลยเอาแต่เรียนไงล่ะ!"

หลี่อิงได้ยินแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยเห็นด้วย ขมวดคิ้วพลางเอ่ย
"เด็กคนนี้นี่ไม่รู้จักหนักเบาเอาเสียเลย ในหัวมีแต่งานของตัวเอง หมอเก่งๆ ที่ไหนเขาเก่งได้ภายในวันเดียวล่ะ! ฉันว่านะ พอเธอได้เป็นหมอ ก็คงจะทำแต่งานจนตัวเป็นเกลียว แม้แต่บ้านช่องก็ไม่สนใจแล้ว ลองดูตาเฒ่าหลี่สิ เขาก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเสียหน่อย! ไม่เพียงแต่ตรวจไข้ ดูแลบ้าน ยังไปทำงานในนาได้อีกนะ!"

เธอถอนหายใจออกมา แล้วเอ่ยต่อ
"คราวนี้ที่หลานป่วย สวินสวินควรจะลางานมาดูแลหลานนะ หรืออย่างน้อยฉันก็ควรจะอยู่ดูแลหลาน ก็แค่... ก็แค่..."