บทที่ 317 เข้าป่าฝึกฝน

เมื่อก่อนต่อให้ลู่ไหวอันดึงซูสวินมานั่งบนตัก หล่อนก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด อย่างไรเสียตอนนี้นี่ก็เป็นช่วงกลางวันแสกๆ แถมยังเป็นห้องโถงกลางบ้านตัวเองอีก! ถ้าเกิดทั้งสองคนอยู่ในห้องของตัวเอง ปิดประตูมิดชิด ก็อาจจะถูกลู่ไหวอันหว่านล้อมให้นั่งลงไปได้
แต่แต่งงานกับลู่ไหวอันมานานขนาดนี้ ซูสวินก็ค่อยๆ ถูกความคิดของลู่ไหวอันครอบงำไปทีละน้อย

บางครั้งที่ลู่ไหวอันไปรับเธอเลิกงาน ระหว่างทางกลับบ้าน มือของลู่ไหวอันก็จะกุมมือของซูสวินเอาไว้โดยไม่รู้ตัว
เมื่อก่อนซูสวินยังไหวตัวทัน รีบสะบัดมือลู่ไหวอันออกด้วยใบหน้าแดงก่ำ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีภูมิต้านทานเสียแล้ว
ซูสวินนั่งอยู่บนตักของลู่ไหวอัน ขยับปรับท่าทางให้นั่งสบายขึ้น จับมือเขาไว้พลางเอ่ยถาม

"ที่วิ่งออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เพื่อไประบายแค้นให้ฉันงั้นหรือ?"

"อืม เป็นยังไงล่ะ? คิดออกหรือยังว่าจะตอบแทนฉันยังไง?"

"ตอบแทนยังไงดีล่ะ? แบบนี้ดีไหม?"
ซูสวินอาศัยจังหวะที่ลู่ไหวอันเผลอ จุ๊บแก้มเขาไปหนึ่งฟอด
ลู่ไหวอันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ คิดอยากจะเอาเปรียบหล่อนอีกแล้ว แต่รอถึงตอนกลางคืนเขาจะไปทวงคืนด้วยตัวเอง อย่างไรเสียร่างกายของเขาก็ฟื้นฟูดีแล้ว
ไม่สิ ยังขาดอีกนิดหน่อย หวังว่าจะไม่ส่งผลกระทบต่อการแสดงฝีมือของตัวเองนะ