บทที่ 316 เถียนชุ่ยขอโทษ

"สวินสวิน หลานช่วยอาหน่อยเถอะ! อาตกลงยอมรับแล้ว! อาเป็นคนเอาหลานไปพูดเสียๆ หายๆ ลับหลังเอง คำพูดพวกนั้นอาเป็นคนปล่อยออกไปเป็นคนแรกเอง
อย่าโทษอาเลยนะ ช่วยพูดกับคุณอารองของหลานให้หน่อย ยกโทษให้อาเถอะนะ! วันข้างหน้าอาจะไม่พูดจาซี้ซั้วอีกแล้ว! พี่สะใภ้ใหญ่ ช่วยพูดให้ฉันหน่อยสิ!"

"พูดไม่เป็นก็หุบปากไป ให้แกมาขอโทษดีๆ แกก็ขอโทษดีๆ สิ ถ้ามีความจริงใจ สวินสวินก็ต้องให้อภัยแกอยู่แล้ว"

"ใช่ๆ ฉันจริงใจ ฉันมาขอโทษด้วยความจริงใจจริงๆ นะ! วันข้างหน้าจะไม่พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว พวกเราก็คนครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ไม่ใช่หรือไง? พี่ใหญ่ ฉันตั้งใจมาขอโทษด้วยความจริงใจจริงๆ นะ พี่ช่วยเกลี้ยกล่อมให้หน่อยสิ!"

บนใบหน้าของซูว่างปรากฏความรำคาญใจ เขากับเถียนชุ่ยไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน แทบจะไม่เคยคุยกันเกินสองสามประโยคด้วยซ้ำ ต่อให้บังเอิญเจอกันกลางทาง ก็เป็นแค่เถียนชุ่ยเรียก 'พี่ใหญ่' คำหนึ่ง ซูว่างขานรับคำหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าก้มตาเดินจากไป
ในสายตาของเขา เถียนชุ่ยไม่ใช่คนดีอะไรหรอก เป็นพวกต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง

เรื่องที่มีคนข้างนอกนินทาซูสวิน เขาก็ได้ยินหลี่อิงเล่าให้ฟังเหมือนกัน แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องซุบซิบนินทาพวกนี้ เถียนชุ่ยจะเป็นคนเริ่มพูด หรืออาจจะพูดได้ว่าเป็นตัวตั้งตัวตีเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้เขาโมโหมาก แต่เขาก็ลงไม้ลงมือกับเถียนชุ่ยไม่ได้นี่นา! อีกอย่าง ดูเหมือนว่าซูเลี่ยงจะลงไม้ลงมือกับเถียนชุ่ยไปแล้วด้วย
ดูรอยนิ้วมือแดงเถือกสองรอยบนหน้าของเถียนชุ่ยสิ ซูเลี่ยงลงมือไม่เบาเลยนะ!