บทที่ 339 ซูสวินขึ้นเขา

"ลูกเสือตัวที่วิ่งตามนายออกมาน่าจะยังไม่มีประสบการณ์ ถ้าเสือพวกนั้นยอมออกมา ป่านนี้พวกเราคงถูกล้อมไปตั้งนานแล้ว"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ความจริงตรงนี้ก็อยู่ห่างจากช่องเขาปากพยัคฆ์ไม่ไกลแล้วจริงๆ

"เอาล่ะๆ เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ การที่สามารถช่วยชีวิตเจิ้งเหยียนกลับมาได้ ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดแล้ว พรุ่งนี้พวกเราเดินทางกลับบ้านกันให้ปลอดภัยก็พอ ช่องเขาปากพยัคฆ์นี่ห้ามมาเหยียบอีกเด็ดขาดเลยนะ"

เนื้อสัตว์กำลังถูกย่างอยู่บนกองไฟ ทั้งเนื้อเสือ ไก่ป่า และกระต่าย ส่งเสียงฉ่าๆ เมื่อโดนเปลวไฟเลีย ไม่นานกลิ่นหอมก็ลอยคละคลุ้งออกมา

ทุกคนกินเนื้อย่างไปพลาง สบตากันไปพลาง หรือไม่ก็พูดคุยกันสองสามประโยค ซึ่งล้วนแล้วแต่หนีไม่พ้นเรื่องของช่องเขาปากพยัคฆ์ทั้งสิ้น