บทที่ 351 ไม่ไหวก็ไปเป็นพ่อครัวเถอะ

เฝิงเจียงโมโหขึ้นมาทันที ถ้าลู่ไหวอันเป็นพนักงานจัดซื้อของร้านอาหารหงซิงของพวกเขาจริงๆ ก็คงดีน่ะสิ เขาจะได้ไม่ต้องมาคอยจัดการเรื่องวุ่นวายพวกนี้ คอยตามเช็ดตามล้างให้ตู้จิน

"แกพูดจาผายลมอะไรของแก ทำงานของตัวเองไม่ดียังไม่กลับไปพิจารณาตัวเองให้ดี มัวแต่มาโทษคนอื่นอยู่ที่นี่ แกจะไปได้ดิบได้ดีอะไรได้!
ฉันจะบอกแกให้ พี่น้องของฉันไม่มีเวลามาจัดการเรื่องจัดซื้อของร้านเราหรอก ถ้าเขามีเวลา ยังจะถึงคิวแกอีกหรือไง?
เขาต้องรับผิดชอบเรื่องจัดซื้อของทั้งอำเภอ ตำแหน่งพนักงานจัดซื้อของแกมันถูกต้องตามกฎระเบียบหรือเปล่าฉันไม่รู้หรอกนะ แต่ตำแหน่งของเขาถูกต้องตามกฎระเบียบแน่นอน
นั่นน่ะเป็นคำสั่งโดยตรงจากนายอำเภอเลยนะ ให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพนักงานจัดซื้อที่ร้านอาหารตงเฟิง
ร้านอาหารตงเฟิงในตัวอำเภอแกรู้จักไหม? นั่นน่ะดูแลจัดการร้านอาหารทั้งหมดในอำเภอเราเลยนะ คูปองผักที่แกถือไปเมื่อเช้าก็มาจากร้านอาหารตงเฟิง เขาให้แกกี่จิน แกถึงจะซื้อได้เท่านั้นจิน! ทีนี้รู้หรือยังล่ะว่าร้านอาหารตงเฟิงมีหน้าที่อะไร!"

เฝิงเจียงพูดจบหนึ่งประโยค ตู้จินก็เหม่อลอยไปหนึ่งที นี่เขาไปล่วงเกินใครเข้าล่ะเนี่ย!

ร้านอาหารตงเฟิงเขารู้จักสิ! อย่างไรเสียพ่อเขาก็เป็นถึงเบอร์หนึ่งของร้านอาหารหงซิงมาตั้งหลายปี ในหนึ่งปีย่อมต้องเข้าอำเภอไปประชุมอยู่หลายครั้ง

เมื่อก่อนเขาเคยร้องห่มร้องไห้อ้อนวอน พ่อเขาก็เลยพาไปเปิดหูเปิดตาด้วยสองครั้ง เขาจำได้แม่นเลยว่าสถานที่ที่พ่อไปประชุมตอนนั้นก็คือร้านอาหารตงเฟิงนี่แหละ!