บทที่ 353 ความสงสัยของเฝิงเจียง

เฝิงเจียงไม่ใช่คนซื่อบื้ออะไรหรอกนะ พ่อของเขาจากบ้านไปตั้งแต่เขายังเล็ก ทิ้งให้แม่ม่ายกับลูกกำพร้าอย่างพวกเขาต้องอยู่กันตามลำพัง แถมยังมีน้องชายที่ยังแบเบาะต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำอีก

ลองคิดดูก็รู้ ว่าแม่ลูกสามคนจะเอาชีวิตรอดในยุคสมัยที่วุ่นวายแบบนั้นมาได้ มันไม่ง่ายเลย ถ้าเฝิงเจียงเป็นคนซื่อๆ ป่านนี้คงถูกคนเขาปอกลอกจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกไปนานแล้ว

อายุแค่นี้ก็ได้เป็นถึงหัวหน้าร้านอาหารของรัฐ ถึงแม้ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะบารมีของพ่อเขา แต่ถ้าเขาไม่มีความสามารถ ก็คงขึ้นมาอยู่จุดนี้ไม่ได้หรอก!

ที่เขาให้ความสำคัญกับลู่ไหวอัน อย่างแรกก็เพราะถูกบีบคั้นจนหมดหนทาง ร้านอาหารไม่มีเนื้อสัตว์เลย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่รอด อย่างที่สองก็คือในช่วงที่คบค้าสมาคมกัน ทั้งเขาและลู่ไหวอันต่างก็มีความจริงใจให้กันมาก

เขาเพิ่งมารู้ทีหลัง ว่าลู่ไหวอันมีความสามารถเก่งกาจถึงขนาดกล้าบุกป่าลึกเข้าไปสู้กับหมาป่าเพียงลำพัง แต่ความเก่งกาจแบบนั้นก็ยังพอจินตนาการได้