บทที่ 359 รับซื้อสัตว์ป่า

ลู่ไหวอันประคองเขาไว้ กอดตอบเขาหนึ่งที แล้วมองไปทางซูซิ่วซิ่วพลางเอ่ยหยอกล้อ

"ฉันไม่กล้ารับชีวิตของพี่หรอก มอบให้พี่ซิ่วซิ่วดีกว่า! แต่พี่อย่าทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีกนะ ไม่บอกใครสักคำก็วิ่งไปช่องเขาปากพยัคฆ์คนเดียว คราวหน้าถ้าอยากไป ยังไงก็ควรจะเรียกฉันไปด้วยสิ!"

เจิ้งเหยียนถูกคำพูดของลู่ไหวอันทำให้หัวเราะออกมา แต่แล้วก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ ครั้งนี้เป็นความผิดของเขา หลังจากฟื้นขึ้นมาเขาก็เสียใจแล้ว วันข้างหน้าเขาแค่อยากใช้ชีวิตให้ดี ไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงอีกแล้ว

เมื่อก่อนอยู่ตัวคนเดียวก็แล้วไปเถอะ ไร้ห่วงไร้กังวล ตายอยู่ข้างนอกก็ไม่มีใครรู้ แต่หลังจากฟื้นขึ้นมาครั้งนี้ พอได้เห็นคนตั้งมากมายต้องมาเหน็ดเหนื่อยวิ่งวุ่นเพื่อเขา เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของซูเชิ่งกับเหอฮวา และดวงตาที่บวมแดงของซูซิ่วซิ่ว เขาก็แอบตัดสินใจในใจว่า วันข้างหน้าจะไม่มีทางทำให้พวกเขาต้องเป็นห่วงอีก

เจิ้งเหยียนตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว แค่ต้องพักฟื้นให้ดีก็พอ ซูซิ่วซิ่วจึงวางใจได้ เวลานี้ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอผ่อนคลายลงมาก