บทที่ 360 ต้อนรับฉันให้ดี

จักรเย็บผ้าถูกย้ายไปที่บ้านในคอมมูนแล้ว เสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยบางส่วน หลี่อิงก็เย็บเอง ซูสวินอยากจะเอาไปที่คอมมูนด้วย

นี่ไงล่ะ ทั้งสองคนคุยกันไป หลี่อิงก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ หยิบเข็มกับด้ายมาทำงานไปพลาง
"สวินสวิน ไหวอันไม่ได้บอกหรือว่าจะกลับมาเมื่อไหร่? ระวังเถอะว่าถึงเวลาเขาจะกลับไปที่คอมมูนคนเดียว แล้วลูกจะไปเสียเที่ยวเอานะ!"

ซูสวินมองดูมือของหลี่อิงที่ขยับไปมาอย่างรวดเร็ว ทำทีเป็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแง่งอน

"ช่างเขาประไร! อย่างไรเสียเขาอยู่คนเดียวที่คอมมูนนั่นก็อยู่ได้ เขาอยู่คนเดียวในป่าก็ยังอยู่ได้ ทำไมจะอยู่ที่คอมมูนไม่ได้ล่ะ"

"เด็กคนนี้นี่ ทำไมถึงได้พูดจาประชดประชันแบบนี้ล่ะ นั่นมันงานของไหวอันนี่นา! ลูกจะให้เขาทำยังไงล่ะ! ถ้าเกิดจัดซื้อของไม่ได้ขึ้นมา แล้วร้านอาหารเขาไม่ให้ทำต่อจะทำยังไง?"
หลี่อิงปากก็พูดไป แต่มือก็ไม่ได้หยุดพัก เย็บปะชุนเสื้อผ้าไปทีละฝีเข็มทีละฝีเข็ม ดูจากรอยเย็บแล้ว ฝีเข็มก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเย็บด้วยจักรเย็บผ้าเลย