บทที่ 361 ออกเดินทางไปตัวอำเภอ

เธอพูดไปทาง ลู่ไหวอันก็ตอบไปอีกทาง ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร นโยบายรับมือของลู่ไหวอันก็คือการพ่นคำหวานเลี่ยนออกมาไม่หยุดหย่อน

สุดท้ายซูสวินก็ถึงกับโมโหจนหลุดขำ ทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่องคุย
"รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย ไปวิ่งตากแดดตากลมอยู่ข้างนอกมาตั้งสองวัน ตัวสกปรกจะแย่ เหม็นไปหมดแล้วเนี่ย"

"หืม? เหม็นงั้นหรือ?" ลู่ไหวอันแกล้งทำเป็นดมกลิ่นบนตัว

"แล้วเมื่อกี้ทำไมถึงไม่รังเกียจว่าตัวฉันเหม็นล่ะ! อ้อ ฉันเข้าใจแล้ว" ลู่ไหวอันตาเป็นประกาย แล้วพูดต่อ
"เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำ รับรองว่าจะอาบให้สะอาดเอี่ยมอ่องเลยล่ะ"

หลี่อิงที่ในมือยังถือเสื้อผ้าที่เย็บไม่เสร็จ มองดูคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันในลานบ้าน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลู่ไหวอันกับซูสวินคุยอะไรกัน เธอเห็นแค่ลูกสาวของตัวเองวิ่งหน้าตาตื่นออกไป แต่พริบตาเดียวก็กลายเป็นมีใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายไปเสียแล้ว