บทที่ 366 แนวคิดการพัฒนาการเพาะปลูกและปศุสัตว์

ทั้งสองคนสลับเกวียนเทียมวัวกัน ถังซ่างปีนขึ้นไปบนเกวียนอีกฝั่งของลู่ไหวอันอย่างยากลำบาก แล้วเริ่มชวนลู่ไหวอันคุย

"เดี๋ยวนี้ใช้ชีวิตลำบากนะ อย่าว่าแต่เนื้อเลย แม้แต่ผักก็ยังหาซื้อยาก!
กะหล่ำปลีในตลาดของตัวอำเภอยังต้องไปเข้าแถวรอซื้อเลย ปกติฟ้ายังไม่ทันสางก็ถูกแย่งซื้อไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว ปริมาณแค่นั้นมันไม่พอให้หลังครัวใช้หรอก ยังไงก็ต้องให้พวกเฉินเฟยไปรับซื้อตามบ้านของชาวนาอยู่ดี
แต่การไปรับซื้อที่ชนบทมันก็ค่อนข้างยุ่งยาก ซื้อได้แค่บ้านละนิดบ้านละหน่อย แถมชนิดผักก็ยังต้องสุ่มเอาอีก"

ลู่ไหวอันฟังถังซ่างเล่าถึงสถานการณ์ในเมือง สมองก็เริ่มขบคิดตาม! ความจริงในเมืองมันก็มีข้อดีของเมือง คือมีของทุกอย่างคอยจัดสรรให้! แต่ก็มีข้อเสียเหมือนกัน เพราะล้วนเป็นการจัดสรรตามระบบโควตา ถ้าอยากกินผักใบเขียวสักกำก็ต้องไปซื้อเอา! แถมใช่ว่าจะซื้อได้เสมอไป

ชนบทเองก็มีข้อดีของชนบท อย่างน้อยก็มีผักใบเขียวให้กินตามใจชอบ ปลูกไว้ในแปลงผักส่วนตัวสักหน่อย ตลอดทั้งปีก็ไม่ขาดแคลนผักกิน
เพียงแต่หลายปีมานี้เกิดภัยธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นในเมืองหรือชนบทต่างก็ใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก

ลู่ไหวอันทอดถอนใจ "รอให้สถานการณ์ทุเลาลงอีกนิด ถ้าการเพาะปลูกและปศุสัตว์ในชนบทฟื้นตัวขึ้นมาได้ งานจัดซื้อของพวกเราก็จะทำได้ง่ายขึ้น ถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องคอยจ้องแต่จะพึ่งพาป่าเขาแล้ว!"