บทที่ 369 ไปกินข้าวที่บ้านอวี๋ไห่

ทางฝั่งนั้นกำลังขนเนื้อ ชั่งน้ำหนัก คิดเงินและคูปอง พ่อครัวของร้านอาหารตงเฟิงก็กำลังทำกับข้าวให้ลู่ไหวอัน ถังซ่างโบกมืออย่างใจป้ำ หยิบไก่ป่าตัวหนึ่งส่งให้พ่อครัว แถมยังสั่งให้เตรียมข้าวสวยไว้ให้พร้อม ทั้งหมดนี้ถือว่าเขาเลี้ยงลู่ไหวอัน

ประจวบเหมาะกับในครัวมีเห็ดแห้งที่เพิ่งจัดซื้อมาพอดี เอามาทำไก่ป่าตุ๋นเห็ด ไม่ต้องบอกเลยว่าจะหอมน่ากินขนาดไหน

แต่ไก่ป่าที่ลู่ไหวอันเอามาก็ตัวไม่เล็กเลย ตัวหนึ่งหนักตั้งสามสี่จิน เขากับซูว่างสองคนกินไม่หมดหรอก

ทั้งสองคนซัดข้าวกันไปเต็มๆ คนละสามชามถึงได้หยุด ต่างก็เป็นชายชาตรีอกสามศอก แต่ละวันต้องใช้แรงทำงาน เผาผลาญพลังงานเยอะ ปริมาณอาหารแค่นี้ความจริงก็ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก

เพียงแต่เมื่อก่อนไม่ว่าจะอยู่บ้านหรืออยู่ข้างนอกก็ไม่กล้ากินล้างกินผลาญแบบนี้