บทที่ 370 ผู้อำนวยการโรงงานมาตามหา

"เฮ้ ท่านอาจารย์ปู่ คุณไม่รู้อะไร เมื่อบ่ายวันนี้ในโรงงานของพวกเราลือกันให้แซดเลยว่าร้านอาหารตงเฟิงมีเนื้อมาส่งอีกล็อตแล้ว! ได้ยินว่าไม่น้อยเลยด้วย บางคนตั้งใจว่าจะไปลองชิมคืนนี้เลยนะ!"

"บางคนมีเงินมีคูปองเนื้ออยู่ในมือก็ใช้ไม่ได้ เนื้อแค่นิดหน่อยเมื่อตอนเช้าก็แย่งไม่ทัน ไปกินเนื้อที่ร้านอาหารตงเฟิง ถึงจะแพงกว่าเนื้อที่ซื้อมาทำเองสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็ได้กินเนื้อไม่ใช่หรือไง!
เอาเป็นว่า คนที่พอจะมีเงินมีคูปองอยู่บ้างก็ตั้งใจจะไปกันทั้งนั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคืนนี้ร้านอาหารตงเฟิงจะทำเมนูเนื้อออกมาเยอะแค่ไหน!
แต่พอฉันได้ยินข่าวนี้ ก็รู้ทันทีเลยว่าเป็นท่านอาจารย์ปู่มาแน่ๆ! เดิมทีก็ตั้งใจว่าจะรีบเลิกงานไปหาคุณ แต่หลินเฟยไอ้หมอนั่นก็รู้ข่าวเหมือนกัน
เขาไปหาคุณที่ร้านอาหารตงเฟิง แล้วก็ให้ฉันกับภรรยากลับมาทำกับข้าวที่บ้านก่อน
แหม ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณจะมาอยู่ที่บ้านฉันแล้ว แบบนี้หลินเฟยก็ต้องไปเสียเที่ยวแล้วล่ะสิ"

ที่แท้ถังซ่างอุตส่าห์ระมัดระวังตัวขนาดนั้น ข่าวก็ยังแพร่สะพัดไปเร็วขนาดนี้เชียว! แต่ลู่ไหวอันได้ยินถังซ่างคำนวณบัญชีในวันนี้แล้ว เมนูเนื้อของร้านอาหารตงเฟิงในคืนนี้ต้องจำกัดปริมาณแน่นอน บางคนก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องไปเสียเที่ยวแน่ๆ!

"นายกลับมาพอดีเลย เอาพวกนี้ไปจัดการที!"

ลู่ไหวอันโยนกระสอบให้อวี๋เจา อวี๋เจารับมาลองกะน้ำหนักดู ก่อนจะลองบีบคลำ แววตาก็เป็นประกายขึ้นมา