บทที่ 371 หยอกล้อลูกเสือ

ทางฝั่งนู้นกำลังกินข้าวเย็น ซูสวินกับหลี่อิงเองก็กำลังกินข้าวเย็นอยู่ที่บ้านเหมือนกัน
เวลาที่ลู่ไหวอันไม่อยู่บ้าน ปกติแล้วซูสวินจะไม่พักอยู่ที่คอมมูน ครั้งนี้พอดีกับที่ซูว่างก็ไม่อยู่บ้าน เธอจึงต้องกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหลี่อิงอย่างแน่นอน

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ซูสวินก็หยิบผลไม้ตะกร้าเล็กที่ลู่ไหวอันทิ้งไว้ให้ที่บ้านออกมา
"แม่ จะกินลูกท้อไหม ลูกท้อลูกนี้ใหญ่มากเลย ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก เราสองคนมากินด้วยกันเถอะ เดี๋ยวฉันหั่นแบ่งให้ เรากินกันคนละครึ่งนะ"

หลี่อิงมองดูลูกท้อแล้วเดาะลิ้น
"โอ้โห หั่นเลยๆ! แม่โตมาป่านนี้ยังไม่เคยเห็นลูกท้อลูกใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย แค่ครึ่งลูกก็เท่ากับหนึ่งลูกปกติแล้ว! นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในป่าลึกของเราจะมีของดีขนาดนี้อยู่ด้วย!
แต่ของดีๆ แบบนี้ก็ใช่ว่าทุกคนจะได้ลิ้มลองหรอกนะ มีแค่ไหวอันเท่านั้นแหละที่สามารถเข้าไปในที่ที่ไกลขนาดนั้น แล้วหาผลไม้พวกนี้มาได้!"

ซูสวินหั่นผลไม้เสร็จ ก็ยื่นลูกท้อครึ่งหนึ่งให้หลี่อิง
"อืม ลูกท้อลูกนี้ทั้งใหญ่ทั้งดูดีเลย แม่ ลองชิมดูสิ แต่ว่าการเข้าป่าของพี่ไหวอันครั้งนี้ เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะไปเก็บผลไม้หรอกนะ เป็นเพราะเลขาธิการเมิ่งขอร้องเขา เขาถึงได้ไปน่ะ"

"จริงสิ ลูกท้อตะกร้าใหญ่นั่น ลูกให้หัวหน้าเฝิงเอาไปส่งให้เลขาธิการเมิ่งแล้วใช่ไหม?"