บทที่ 372 เตรียมการเพาะปลูก

ทุกครั้งที่เขาไม่ปรากฏตัว แต่กลับสร้างความเคลื่อนไหวบางอย่างรอบตัวลูกเสือ มันก็จะตื่นตัวขึ้นมาทันที พร้อมกับเบิกตากว้าง

แต่ผ่านไปครู่หนึ่งก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่า ต้องเป็นคนประหลาดคนนั้นอีกแน่ๆ มันจึงผ่อนคลายลง แล้วหมอบลงกับพื้นอย่างเกียจคร้าน รอจนกว่าลู่ไหวอันจะปรากฏตัว

ภูเขาแถบนี้ถูกลูกเสือยึดครองไปจนหมดแล้ว สัตว์ตัวเล็กๆ ที่เคยอาศัยอยู่แถวนี้ ถ้าไม่ถูกลูกเสือกิน ก็หนีเตลิดไปไกลตั้งนานแล้ว มันจึงต้องวิ่งออกไปล่าสัตว์ในที่ที่ไกลออกไป

บางครั้งลู่ไหวอันนึกสนุกขึ้นมา ก็จะจับสัตว์ป่าโยนไปให้มันดื้อๆ แต่บังเอิญว่าทุกครั้งที่ลู่ไหวอันโยนสัตว์ป่าให้ ลูกเสือก็จะอยู่ที่ภูเขาลูกนี้พอดี เขาก็เลยโยนทิ้งไว้บนภูเขาลูกนี้

แต่ลูกเสือกลับไม่รู้ มันดูเหมือนจะยึดติดกับภูเขาลูกนี้ไปแล้ว ราวกับว่าต้องอยู่ที่ภูเขาลูกนี้เท่านั้น ถึงจะรอให้ลู่ไหวอันมาหาได้