บทที่ 140: รายงานเขียนได้ดีมาก ลึกซึ้งมาก

ในชั่วพริบตา โจวเหลียงอันก็เข้าใจหลายประเด็นในสมองของเขา

เขาลุกขึ้นช้า ๆ จากหลังโต๊ะทำงาน ความเคร่งขรึมและความน่าเกรงขามบนใบหน้าของเขาในขณะนี้ละลายหายไปราวกับน้ำแข็งที่ถูกแดดเผา แทนที่ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีความชื่นชมเล็กน้อย

เขาก้าวออกมาจากหลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ตรงไปที่ด้านหน้าของหม่าตงเฉิงและเฉินเจี๋ย

เมื่อหม่าตงเฉิงเห็นเลขาโจวเดินมาหาเขาด้วยตัวเอง เขาก็รีบลุกขึ้นจากโซฟา เอวของเขาก้มลงโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย:

“เลขาโจวครับ…”