บทที่ 147: ศักดิ์ศรีของหม่าตงเฉิง

หลังจากการตรวจสอบโรงงานแห่งใหม่ของบริษัทซินฮั่วฮาร์ดแวร์เสร็จสิ้น ก็ยามสนธยาพอดี หม่าตงเฉิงและเฉินเจี๋ยเดินเคียงข้างกันบนเส้นทางขากลับ ลมยามเย็นพัดผ่าน พร้อมกับกลิ่นดินและน้ำมันเครื่องที่ผสมผสานกัน ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะของสถานที่ก่อสร้าง

อารมณ์ของหม่าตงเฉิงดีมาก

การตามเฉินเจี๋ยไปตรวจสอบตลอดช่วงบ่าย ทำให้แม้แต่คนนอกวงการอย่างเขา ก็ยังมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับความซับซ้อนและความละเอียดอ่อนของการผลิตในอุตสาหกรรมสมัยใหม่

เขารู้สึกว่า ผลงานที่น่าภาคภูมิใจในตำบลอันอี๋ที่ผ่านมาของตัวเอง เมื่อเทียบกับพิมพ์เขียวที่เฉินเจี๋ยวาดไว้ มันดูเหมือนกับการเล่นขายของของเด็กๆ เลยทีเดียว

“ท่านนายกเฉินครับ” หม่าตงเฉิงกล่าวอย่างจริงใจด้วยความรู้สึกที่ออกมาจากใจ “วันนี้ผมได้เปิดหูเปิดตาเลยครับ ก่อนหน้านี้ผมมักจะคิดว่าตำบลอันอี๋ของเราพัฒนาได้ดีมากแล้ว แต่พอได้ฟังท่านพูดในวันนี้ ผมถึงได้รู้ว่าเรายังขาดอีกไกลเลย”